Liever in andere omstandigheden

Liever had ik dit bericht in andere omstandigheden geschreven.
Al is het dat de muziek op de achtergrond dik in orde is, namelijk Q: Are we not men ? A: We are Devo ! in geremasterde versie, gevolgd door The Essential Songs of Nick Drake, mijn gezondheid is dit niet. Ook die van mijn vismaat Nico zit trouwens diep in het slop. Samen in hetzelfde bootje gezeten, letterlijk, samen ziek. Beiden hebben we een reuze keelontsteking (grote witte vlekken !, slikproblemen ! en wat dies meer) opgelopen waardoor we nu al een week het bed dienen te houden. Al moet gezegd dat ik vandaag mijn krachten voel terug komen. Dus geen aanzitjacht op de reebok, vliegvissen op roofblei en forel of snoekbaarsvertikalen de laatste tien dagen. Tot nu toe zelfs niet de minste zin voor gehad. Wel af en toe 's nachts  voor een keer plezierige koortshallucinaties waarbij ik allerlei aangename gebeurtenissen uit mijn verleden de revue zag passeren. Als sterven met zo'n aangename gewaarwordingen, al zijn ze virtueel, gepaard gaat, hoef je niet te vrezen voor de dood.  Alhoewel ik voor dat laatste zeker niet op de eerste rij sta. Zoveel heb ik in dit leven nog te doen en te beleven.
Voordat ik ziek werd, had ik nog een uitje met de bellyboot op het vliegvisreservoir waarbij ik op een zeven uur vissen 8 forellen wist te vangen. Deze maal was het niet met een zinkende lijn te doen. Aanbeten kreeg ik er wel mee, maar het was maar wat knibbelen op de maraboustaartjes van mijn damselnimfen. Ik bedacht dat mijn nimfen te snel door het water gingen en ging met een drijvende lijn aan de slag, aangevuld met een leader van 4 meter met een goudkopdamsel op de punt en twee meter vandaar een kleinere onverzwaarde damselnimf op de dropper. Deze combinatie bleek een schot in de roos met 8 grote regenbogen en een baars op twee uur vissen en een viertal gemiste exemplaren. Opvallend was dat zes forellen gevangen werden op de dropper terwijl ik op droppers meestal weinig of niets vang.
Enkele namiddagen later, ik was eigenlijk reeds ziek, bracht ik met Nico door op zijn boot trollend met kleine plugjes op baarsjes en een occasioneel snoekje. De baarsjes waren goed los met meer dan 50 exemplaren op vier uur vissen. En dit dankzij de kleiner maten Gloog Hector-plugjes in 35 en 40 mm uitvoering. Echte baarskillertjes, figuurlijk dan. Baars na baars vingen we op onze driegrammertjes totdat teveel koorts een vroegtijdig einde aan de visdag maakte met na een letterlijk koortsachtige rit huiswaarts zeven dagen bedrust.
Verleden maal had ik over gekochte kunstvliegen. Nu kan ik wel goed mijn mannetje staan in het binden van snoekstreamers en grotere forelvliegen, kleinere vliegen op haakjes 14 en kleiner liggen me niet zo. En aangezien mijn voorraad reservoirvliegen niet zo groot was en bindtijd onvoldoende voorhanden, besloot ik de gok te wagen en een voorraad gebonden kunstvliegen in te slaan in Engeland zodat ik op het forelreservoir aan de slag zou kunnen gaan.. Op goed geluk kwam ik op de website www.theessentialfly.com terecht.  Eerlijk gezegd had ik weinig vertrouwen in de vliegen die ik de bestelde De bestelling kwam spoedig toe, alle vliegen per soort in aparte stevige doosjes verpakt. Zeer mooie, weliswaar in Kenia gebonden, vliegen voor 0,75 euro tot een euro per vlieg. Ik was echt onder de indruk van de kwaliteit van het bindwerk zelf. Dat dit voor zo'n prijs kan. De eerlijkheid gebiedt me echter te zeggen dat de kwaliteit van de haken niet altijd even goed is , maar meestal voldoen ze wel en bieden deze vliegen echt waar voor hun geld. Ook de service is onberispelijk. Echt een firma voor de vliegbinder met weinig tijd of de beginnende vliegvisser. Hopelijk dit weekend weer volledig in vorm.    

Fantastische inhaalbeweging

Klaasjan, de auteur van de hengelblog "Tussen kop en staart", zit in een hengeldipje geloof ik. "Nog steeds niet te melden " (op hengelgebied) is de titel van zijn zijn laatste post. Wees gerust Klaasjan, geen paniek. Vroeg of slaat slaat het hengelvuur plots terug toe. In alle hevigheid. Meestal gepaard gaand met onverwachte uitgaven ten voordele van de hengelsportindustrie. Ik weet dit uit ervaring. Vaak ben ik ook het hengelen moe geweest. Soms maanden lang. Zelfs eens een jaar waarin ik nauwelijks aan vissen toe kwam. Maar toch begin je opnieuw als je een "echte" bent.  Dat kan ik verzekeren. Net zoals het Epstein Barr-virus zit vissen immers voor altijd in je bloed.
Verleden maand was voor mij ronduit fantastisch. En niet alleen op hengelgebied.
De beats, maar bovenal de bijna onwereldse ambiance en de betoverde sfeer van Tomorrowland, gonzen nog na in mijn hoofd. Voor sommigen over the top, misschien lichtjes decadent, maar bovenal een superevenement met een positieve vibe die je blijft pakken, ook zou ik zelf volgens de statistieken niet meer tot de doelgroep behoren. Bovenal een dikke pluim voor de nog jonge organisatoren Manu en Michiel die ik doorheen de jaren steeds beter heb leren kennen en appreciëren, zowel op professioneel als menselijk vlak.
En wie nu dacht dat er tussendoor niet zou gehengeld zijn, slaat de bal behoorlijk mis.
Met een grote inhaalbeweging breng ik jullie dan ook graag op de hoogte
Alleen of met vrienden waren we op drie vlakken actief : al kunstaasvissend op de grote rivieren, al vliegvissend op reservoir en al witvissend met de centrepin en baarsspinnend op ons Vlaams thuiskanaal.

Dat er nog vele roofbleien mogen volgen

In tegenstelling tot de voorbije jaren waren de boottrips op grote Nederlandse rivieren dit jaar tot nu toe ronduit fantastisch. Beter kan bijna niet. Zeg nu zelf : naast vele andere snoekbaarzen, zes exemplaren boven de tachtig centimeter, mooie snoeken, baarzen tot 45 cm (en dit terwijl het echte baarsseizoen nog moet beginnen), winde op kleine plugjes en roofblei. Ja, roofblei. Tot nu toe een vijftiental exemplaren tot 75 cm, meestal gevangen op plugjes met de onvermijdelijke blauwe Rapala Shad Rap deep runner van 7 cm en de Megabass Vison 110 redhead als toppers.  Verder zijn oranje pluggen zoals de kleine versie van zinkende Rapala Magnum dit jaar eveneens uitstekend. En de Lucky Strike Sammy. Een oppervlakteplug die je beslist niet mag gebruiken als je last hebt van hartritmestoornissen en dichtgeslibte kransslagaderen. Als het wat rustiger wordt op het water, ga ik de roofblei te lijf met de streamerhengel. Dit worden vast spannende momenten.
Het is Roland die er me toe aangezet heeft het vliegvissen of reservoirforel opnieuw op te nemen. En wat ik eigenlijk niet verwacht had : binnen de kortste keren was ik opnieuw "hooked". Wat natuurlijk resulteerde in de aankoop van een nieuwe hengel, nieuwe reel, nieuwe vliegenlijnen en een onverantwoord grote hoeveelheid vliegbindmateriaal. En omdat ik bovendien geen tijd genoeg had om voldoende vliegen te binden een aankoop van een heleboel kunstvliegen : blobs, terrestrials, damselnimfen, comorans, zonkers, nomads en wat vliegbindgekken tegenwoordig nog allemaal uitvinden en binden voor het betere forellenwerk. Aangezien ik normaal gezien mijn vliegen zelf bind was het een gok vliegen aan te kopen bij een Engelse firma. Maar het bleek een enorme meevaller : zeer mooi gebonden vliegen voor een goedkope prijs. Enig minpuntje soms : de kwaliteit van de haken. In een volgende post kom ik er uitgebreid op terug. Ook het reservoirvissen was ronduit fantastisch. De warme temperaturen hadden blijkbaar weinig invloed op de bijtlust van de vis. Eénmaal de forellen op de juiste diepte gevonden, was het vangen geblazen. Soms was hiervoor zelfs een Airflo Sixth Sense Di 8 nodig. Op vijf maal reservoirvissen wist ik in totaal vijfendertig forellen te landen. Bijna allemaal op hetzelfde zwarte marabou streamertje gevangen. Waarom had ik nu toch een investering van 300 euro kunstvliegen gedaan ?
En het kanaalvissen in eigen land op baars en voorn ? Je raadt het al : ronduit fantastisch. Met tientallen weliswaar kleine baarsjes op plugjes en pilkertjes en honderden blankvoorns tot 30 cm op maden, maïs en hennep.  
Begrijp je nu waarom ik op visgebied een uiterst tevreden mens ben ?
Nu nog tijd maken om een reebok te schieten voor het seizoen sluit.

Noordenwind brengt vis in de boot

Woensdagnamiddag besluiten Nico en ik om toch nog eens vlug naar mijn boot te rijden. Een trip heen en terug van bijna 400 km, wie maalt daar nu om ?
De heenreis verloopt voorspoedig. We kunnen zelfs aan de haven parkeren, wat heel uitzonderlijk is. Eenmaal uit de auto valt een eerder koude en harde noordenwind op. Windkracht vijf à zes schatten we. Echt wel hard om goed te kunnen vertikalen. Traag driften zal er niet echt bij zijn.
We tuigen elk een spinhengel en een vertikaalhengel op. Haasten moeten we ons niet want de rivier staat op zijn laagst en de stroming moet er nog in komen.
Wanneer het een goed half uur later het water langzaam begint op te komen en het dan toch begint te stromen, komen de eerste snoekbaarsaanbeten al vlug op de shad. Wel op betrekkelijk grote diepte. Dit verwondert ons niet want het rivierwater heeft door de zon een zichtdiepte van meer dan twee meter.

Snoekbaars op weg naar het net

Aangezien de aanbeten op de shad niet alleen op diep water zijn, maar ook heel voorzichtig, verliezen we tijdens de dril drie heel mooie snoekbaarzen. Dat ze groot zijn, twijfelen we na al die jaren vissen niet aan. Snoekbaars, die de eerste dertig seconden, niet meteen van de bodem weg te trekken is, is immers niet klein.
De namiddag en de avond kabbelt verder weg zonder nog veel actie. We besluiten een tiental kilometer verderop te varen om met diep en ondiep lopende pluggen te spinnen. Wie weet vangen we geen baars of roofblei.  
Een aantal stekken worden vruchteloos met pluggen bestookt. Totdat we op een stek komen waar ik wel, maar Nico nog nooit, een vis gevangen heeft. Ik weet hem nog te vertellen dat het één van de betere snoekplekken op de rivier is. Het zal wel, hoor ik hem denken.
Op het einde van de eerste drift parallel aan de oever krijg ik een harde aanbeet op een blauwe Rapala Shadrap. Ik vis vandaag ultralicht met een 2,50 m lange 10 grammer van Cor Spinhoven.  Het gevolg is dat de hengel als een hoepel doorbuigt en de vis er als een speer vandoor gaat. Die heeft echter niet op de combinatie Spinhoven-Shimano Stradic 2500FB- gevlochten lijn gerekend zodat enkele minuten later een ruim zeventig centimeter lange snoekbaars in het net ligt. De volgende drift mag ik zelfde nog eens overdoen. De volgende drift is Nico aan de beurt met een loeiharde aanbeet op een Storm Hot 'n Tot, een hier moeilijk te verkrijgen plug, maar met zijn onregelmatige actie, een vanger van formaat.  Nico's hengel buigt tot op het handvat maar uiteindelijk moet na een lange dril  de vis zich gewonnen geven. Omdat ik in het heldere water stippen denk te zien, meen ik aanvankelijk dat Nico een zeeforel aan de haak heeft geslagen maar uiteindelijk blijkt het een mooie riviersnoek te zijn. Nu heeft Nico geen reden meer om mij niet te geloven.
Langzaam gaan we naar de avond toe. Ik vang nog een kleine roofblei. Samen vangen we vertikalend bovendien nog drie heel mooie snoekbaarzen. De duisternis levert ons geen vis meer op. H
et is opgehouden te stromen en dan is vangen moeilijk. Tijd om deze vissessie af te sluiten. Met onder andere vijf snoekbaarzen boven de zeventig centimeter en een mooie snoek zijn we meer dan tevreden.    
          

Beulah

Enkele dagen geleden ontving ik via postorder mijn lang verwachte Beulah Switchrod, 11 1/2 voet lang voor een 7/8 lijn van P&S Flyfishing te Koersel. Koersel ligt niet bij de deur dus werd de hengel via mail besteld. Nu ik toch bezig was, werd - waarom niet ?, een mens leeft toch maar éénmaal - een bijpassende Guideline Haze V2 79 HD reel, met reservespoelen, bijbesteld. Tevens werden op advies van Patrick Steenhout, eigenaar van deze hengelsportfirma, de bijpassende switchlijnen, een drijvende en een intermediate, bijgeleverd. Overigens niets dan lof voor Patrick voor de geboden service. Zo werden mijn vliegenlijnen,  netjes op de vliegenreel gespoeld en voorzien van backing geleverd.
Alhoewel ik nog nooit met een switchrod geworpen had, zag ik wel mogelijkheden in het concept om zowel één- als tweehandig te kunnen vliegvissen.
Vandaag werd de hengel op het grootste vliegvisreservoir van België uitgetest. Het werpen met deze drijvende switchlijn, in essentie een zware schietkop met geïntegreerde volglijn, ging me in het begin niet zo goed af. Ik heb de gewoonte om nogal wat vliegenlijn in de lucht te houden en dat moet je nu net met een schietkop niet doen. Een te lange lijn heeft direct het zakken van de lijn, vastraken in het decor en een slechte worp tot gevolg. Na wat oefenen ging het vlotter en vloog zowaar het grootste gedeelte van de volglijn uit mijn lijntray. Problemen had ik af en toe nog wel met het strekken van de lange leader. Hier zal ik nog een oplossing moeten voor vinden.
Dit belooft. Deze hengel heeft nu al mijn hart gestolen en zal het zeker zeer goed doen op de rivier op roofblei en snoekbaars, overigens de hoofdreden waarom ik deze hengel aangeschaft heb.
Niettegenstaande ik enkele weken geleden op dit reservoir 4 forellen op de muddler ving, waaronder een exemplaar van 62 cm dat op een meter na de integrale backing van mijn reel haalde, ging het vandaag niet zo goed. Althans niet voor mij. Op visgebied zit ik de laatste week echt wel in een dipje.
Op mijn derde worp ving ik wel een mooie regenboog op floating fry, waardoor de drilcapaciteiten van de switchrod meteen getest werden, maar daarna bleef het heel lang stil. Toen vis- en jachtvriend Roland ook aankwam, besloten we samen op zoek te gaan naar actieve forellen. Die we vonden, maar ik niet kon vangen. Tenminste op één exemplaar na dat ik terug op floating fry ving. Voor de rest miste ik een zestal exemplaren op een kleine zwarte drijvende sedge en een CDC emerger, die Roland me gegeven had. Roland stak me de loef af met zes mooie forellen. Gebraden door de eerste, echt warme
zomerzon, stopten we om 16.00 uur om samen onze dag in het dorpscafé met een heerlijke frisse Duvel te besluiten.

After work-actie op de rivier

Eigenlijk is het niet meer normaal om op ietwat oudere leeftijd 's morgens gedurende een rit van drie kwartier naar het werk te rijden, om daarna vijf uur te werken, terug huiswaarts te keren, om vervolgens samen in de auto te stappen, om pas twee uur later in de onze vertrouwde Nederlandse haven aan te komen om dan nog de rivier op te gaan. Maar aangezien we toch tot ons zeventig jaar zullen moeten werken dankzij de verspilzucht van anderen proberen we nu al arbeid met vrije tijd zo optimaal mogelijk te combineren.
Dus Nico en ik trokken er op uit. Niettegenstaande ik na de terugkeer 's nachts doodop was en de morgen daarna op het werk nog meer, heeft het me niet gespeten. Integendeel. Het vissen was ouderwets goed. Met een licht bruin gekleurde rivier en voldoende stroming waren alvast alle ingrediënten aanwezig voor succesvol vertikalen op snoekbaars. En gedurende zes uur kregen we tegen alle verwachting in aanbeet na aanbeet. Het tij lijkt gekeerd. De slechte jaren voorbij.Meestal kregen we voorzichtige aanbeten, maar ook soms keihard. Zo ving Nico na een spannende dril een kneiter van een snoekbaars op zo'n tien meter diepte. Zwaar want eigenaardig genoeg nog vol kuit op dit tijdstip van het jaar. Een vis die uiteindelijk 86 cm lang gemeten werd. Lang geleden dat nog zo een snoekbaars in het zalmschepnet lag. En dat terwijl dit tien jaar en langer geleden toch wel zo'n 10 à 20 maal per seizoen gebeurde. Uiteindelijk bleek ik de koning van de aanbeten en de gemiste snoekbaarzen te zijn. Hoe het kwam weet ik niet maar na elke aanslag had ik elke snoekbaars zo'n meter of twee aan de haak waarna ik de vis kwijtraakte. Met mijn haken was niets mis  met mijn reflexen ook niet, denk ik. Het kan blijkbaar niet altijd meezitten. Nico ving echter snoekbaars na snoekbaars zodat ons vangsttotaal uiteindelijk zo'n 15 snoekbaarzen kwam en 2 baarzen. De grootste, 47 cm lang, ving ik op een lichtblauwe Rapala shad rap van 7 cm die voor roofblei bestemd was. Roofblei waar overigens geen spoor van te bekennen viel. Maar dat komt nog wel later op het seizoen.  De toon is dus gezet. Hopelijk blijven de vangsten dit seizoen zo verder gaan. Besluiten doe ik met één van onze bedlegerige vismaten een voorspoedig herstel toe te wensen. Morgen wordt he
t beter dan vandaag.

Nooit gedacht

Een week geleden ben ik aan de tweede helft van mijn leven begonnen. Althans dat mag ik hopen. Nooit gedacht dat ik het met deze verjaardag zo lastig zou gehad hebben. Wat was me dat zeg. Bovendien lieten welgemeende felicitaties gedurende meer dan een week me niet toe aan iets anders te denken. Een paar feestjes verder is het tijd geworden om te veel verleden achter mij te laten. Hoe moeilijk dit ook zal zijn.
De laatste weken trokken we er maar weinig op uit.
Medio juni zijn we uiteindelijk in geslaagd om de boot naar de haven te brengen. Meteen werd van de gelegenheid gebruik gemaakt om te vertikalen op snoekbaars. Het rivierwater was behoorlijk troebel en er liep wat stroming. Dit zou moeten lukken. En dat deed het ook. Op enkele uren kregen we toch wat aanbeten, die uiteindelijk resulteerden in de vangst van zeven snoekbaarzen. Geen grote snoekbaarzen en ook geen uitzonderlijk aantal, maar het kon slechter. Ondertussen werd spijtig genoeg de tijd niet meer gevonden om er met mijn boot op uit te trekken.
Na het werk werd tijd gevonden om met Nico's boot een poging te wagen op een Vlaams kanaal. Met klein kunstaas op baars. Trollend en waar we wat actie zouden zien van jagende baars, werpend. Met wind uit het noorden werd het al heel vlug koud op het water. Ik had dit qua kledij niet goed ingeschat zodat ik tegen middernacht totaal verkleumd aan de trailerhelling kwam en blij was in mijn warme auto naar huis te kunnen rijden.  Door de koude was de vis helemaal niet actief. Na meer dan 10 km trollen met kleine plugjes langsheen de kanaaloever aan de ene zijde van de boot en langsheen het talud langs de andere kant van de boot vingen we uiteindelijk een baars en tweede minisnoekjes. Een derde, ietwat grotere snoek, raakte ik vlak na het aanslaan kwijt.
Verleden vrijdag trokken Roland, Nico en ik er nog eens op uit naar het grootse openbare forellenmeer van Nederland. Het weer was voor onze doeleinden uitstekend  met een aangename kabbel uit het zuidwesten en bewolking maar daar had de forel blijkbaar geen weet van. Na zeven uur gewapper met de vliegenhengel kon Roland na enkele missers uiteindelijk twee forelletjes verschalken. Nico had er één. Ik zelf was er ietwat beter af met drie missers en drie forellen waaronder één exemplaar van rond de 55 cm gevangen op een witte minkie. Bij het vissen vanaf de dammetjes deed ik nog een uitzonderlijke vondst die meteen mijn dag wat opvrolijkte. Naast enkele eieren lag in een nest ook een rubberen kikker die bij aanraken zelfs kwaakte. De meeuw zal de vreemde kikker in het nest zeker niet missen zodat dit mijn mascotte voor de komende jaren wordt.
   
  

Een veelbelovende dag was het wel

Telkens ik het lijst van "volgers" (wat een vreemd woord, past eigenlijk meer bij een sekte) bekijk, valt me steeds weer een trouwe lezer uit Mountain View, California, op.
Wikipedia leert me dat deze stad met zijn 75.000 inwoners in de Silicon Valley ligt. Zo leert een mens via zijn blog nog eens wat bij. Hopelijk valt er in de omgeving wat te hengelen maar daar twijfel ik eigenlijk niet aan : de zee ligt immers vlakbij en waarschijnlijk zijn er (forel)rivieren en meren in de buurt. In ieder geval mijn allerbeste groeten aan deze mysterieuze lezer uit de USA. Hopelijk heb je wat aan mijn schrijfsels.

Gevangen aan een naamloos zwart nat vliegje

Aangezien samen aan verlof toe, trokken Nico en ik donderdagmorgen al vroeg op pad. Zo vroeg in de ochtend was het nog rustig aan het grote zoutwatermeer. De lucht was bewolkt en aan de oppervlakte waren her en der kringen van azende forel zichtbaar. Dit kon niet misgaan.
Tegen alle logica en beter weten in, moest ik natuurlijk met eed traagzinkende lijn en een streamer aan de slag in de hoop één van de grote regenbogen te vangen maar dit had ik nu net beter niet gedaan. Vijf gemiste aanbeten verder, stak ik dan maar een nieuwe spoel met drijvende lijn op mijn in Ierland aangekocht Grey GX 500 reel. Een budgetreel (zo'n 60 euro dacht ik) met 3 plastic spoelen; maar ruim geschikt voor het reservoirvissen en voorzien van een goede slip. Aan mijn leader kwam een klein zwart nat vliegje op haakje 12.  Nico viste met een stekelbaarsimitatie. Een viertal uur later hadden wij beiden zo'n vijftien aanbeten gehad en elk twee forelletjes kunnen landen. Het liep gelijk op want ook wisten we allebei een joekel te verspelen. Nico kreeg een keiharde aanbeet maar sloeg mis. Evenals ik. Een grove beginnersfout. Ik zag de forel de vlieg nemen en sloeg aan op zicht en niet op gevoel met als gevolg een heel kortstondig gehaakte regenboog.
Zoals verwacht namen tegen  de middag de aanbeten af.
Tijd om naar de Zeeuwse stromen af te zakken voor een sessie geepvissen. Niettegenstaande het uitstekende geepweer was in de wijde omtrek geen enkele medevisser te bespeuren. Geen goed teken. Ik had al gelezen dat er zo weinig geep gevangen werd. Zou het dan toch waar zijn ?  Ja, natuurlijk was het zo. Maar we nemen dit maar aan na een ernstige poging.De zon scheen, het was quasi windstil, de stroming zat er goed in, geepweer - en omstandigheden zoals die behoren te zijn maar het mocht niet baten. Geen enkele aanbeet kregen we. Met moeite konden we enkele gepen waarnemen die een paaipoging in het blaaswier ondernamen, maar daar bleef het bij. En aangezien we beiden een hekel hebben aan kansloze missies, reden we maar naar
huis toe.