Na een lange pauze terug

De laatste maanden was het me niet gelukt om tijd te besteden aan mijn blog wat niet wegneemt dat er ondertussen toch behoorlijk wat gevist en gejaagd werd.
Mijn visboot staat terug op stal waardoor het visseizoen op de grote rivieren voor mij tot juni volgend jaar afgesloten is.
Waren de voorgaande jaren op de rivier eigenlijk slecht te noemen, dit jaar was er een kentering. Qua snoekbaars zal het door het steeds helder wordende water waarschijnlijk nooit meer zijn wat het geweest is, toch konden we de eerste maanden na de opening niet veel maar grote en zware snoekbaarzen vangen. Regelmatig kregen we terug grote baarzen aan de haak en Paul wist met metersnoek op een baarsplugje het baarsseizoen af te sluiten.
Maar de grootste verrassing was dat de roofbleien terug van de partij waren. Grote, snelle en krachtige roofbleien die we de voorbije twee jaren node moesten missen. We mogen dit jaar echt niet klagen met meer dan zestig roofbleien in de boot waarvan verschillende de 80 cm-grens benaderden. Op een avond waren ze echt los en wisten we er op een goed uur tijd 29 te landen. Roland wist na vier vruchteloze trips zijn eerste roofbleien te vangen, de ban was gebroken.
Dit jaar heb ik veel met oppervlaktekunstaas op roofblei gevist. Een fantastische visserij waarbij men over goed hart en stalen zenuwen dient te beschikken. De roofbleien nemen immers vaak de popper vaak met een enorme kolk aan de oppervlakte. Hierbij is het belangrijk niet op zicht aan te slaan maar pas wanneer je de vis voelt, anders ben je immers te vroeg. Alhoewel elk oppervlakte kunstaas met een walking-the-dog-actie, zoals de Heddon Super Spook, vangt, gaat mijn uitgesproken voorkeur sinds dit jaar naar de Lucky Craft Gunfish 115 uit.
Deze relatief grote oppervlakte plug die een combinatie tussen een plug, jerkbait en popper is, werpt immers als een speer, heeft een onnavolgbare actie en verleidelijke ratel die roofbleien zelfs vanuit 3 meter diep water naar boven haalt. In ieder geval was de Gunfish verantwoordelijk voor bloedstollende aanbeten van grote en snelle roofbleien, waaronder mijn grootste roofblei die de 80 cm benaderde.
Dit jaar was voor mij ook de terugkeer van de vliegenhengel. Aangemoedigd door Roland nam ik opnieuw de vliegenhengel meer in de hand. Na een eerste succes op het OVM, ben ik terug op diverse reservoirs beginnen vissen. En dat ging veel beter dan dat ik ooit verwacht had. Eén dag ving ik zelfs de limiet van 15 forellen, een paar andere dagen zat ik er dicht bij.

Roland in zijn nopjes met één van de vier
 grote roofbleien, die hij die avond ving

Alhoewel initieel mijn voorkeur uitging naar het vissen met streamers vaak met (traag)zinkende lijnen had ik mijn mooiste momenten bij het vissen met de droge vlieg. Slecht drie van de vijftien dagen, dat ik op reservoir viste, had ik het geluk dat de forel steeg en droge vliegen nam. De eerste maal had ik geen droge vliegen bij, maar kon ik toch op een droog geviste muddler minnow vier forellen verschalken. Een volgende keer had ik er drie, o.a op een sedge en floating f'ry. Maar het meest van al staat me een warme augustusdag bij waarop de forel weinig bijtlustig was. Na drie uur streameren had ik met moeite een licht aanbeet gehad. Dobberend in de bellyboot in het midden van het reservoir besloot  ik aan de punt een zwarte goddard sedge op haak 10 aan te knopen en op de dropper een klein minimaal nimfje van hazenoor. Ik wierp de vliegenlijn zo ver ik kon en liet me in het rustige weer dobberen ondertussen op een koek knabbelend. Af en toe haalde ik heel voorzichtig de vlieg naar mij toe om ze terug een poos te laten liggen. Na een half uur had ik nog helemaal niets gezien en was mijn vertrouwen naar een dieptepunt gezakt. Totdat ik de sedge terug een twintigtal centimeter voorzichtig binnen stripte. Vijf meter van de sedge vandaan zag ik plots een grote forel in de oppervlakte  met een grote  boeggolf naar mijn vlieg toezwemmen. In een grote kolk verdween de sedge. Door eerdere fouten wijzer geworden wachtte ik totdat ik vis voelde en sloeg aan. Na een dril van ettelijke minuten op een lichte leaderpunt kon ik  een regenboog van over de vijftig centimeter landen. Mijn onverwachte successen bij het vliegvissen hebben Paul en ik er van overtuigd vanaf nu veel vaker met de vliegenhengel op andere soorten dan snoek te vissen. Volgend jaar doen we verder met het vissen op reservoir en zijn we van plan (terug) op de rivieren te beginnen. In eigen land maar ook In Ierland, Oostenrijk of Tsjechië. Om een keuze te maken in eigen land wachten we de release van de dvd-set van Luc Buelens, Vissen in de Belgische Ardennen, af (zie : http://www.flyfishingpassion.net/ ).
De polder in Nederland, waar we steeds goed snoek vingen, daarentegen, zullen we spijtig genorg niet vaak meer bevissen. Ook deze unieke plaats werd ontdekt en blijkbaar op het internet te grabbel gegooid met alle gevolgen van dien. Populaire polders in het Groen Hart bezoeken we al lang niet meer wegens te druk, overbevist , te veel beperkingen (natuurgebied !) en steeds minder en ondieper, verland water. We zullen op zoek moeten gaan naar ander locaties om te streameren op snoek. Maar die plaatsen worden steeds zeldzamer.

Een super fantastische dag op de rivier

Verleden week kwamen we van een koude kermis thuis. De wind woei genadeloos over de rivier zodat vissen quasi ondoenlijk was. In schier onmogelijke omstandigheden wist ik vertikaal nog twee snoekbaarsjes te vangen maar daar bleef het bij.
Alhoewel het weerbericht me in eerste instantie afschrok, hebben Paul, Frank en ik gisteren toch terug 400 km heen en terug afgelegd om toch nog eens onze kansen op baars, snoekbaars, snoek en roofblei te wagen. September is immers een opperbeste baars- en roofbleimaand.
Het werd tegen alle verwachtingen in een topdag. Alvast een foto voorsmaakje.
Nu ontbreekt het me aan tijd dus kom ik later uitgebreid terug op de vis- en jachtavonturen van de laatste weken. Want wat werd er gevist en gejaagd.
 

Liever in andere omstandigheden

Liever had ik dit bericht in andere omstandigheden geschreven.
Al is het dat de muziek op de achtergrond dik in orde is, namelijk Q: Are we not men ? A: We are Devo ! in geremasterde versie, gevolgd door The Essential Songs of Nick Drake, mijn gezondheid is dit niet. Ook die van mijn vismaat Nico zit trouwens diep in het slop. Samen in hetzelfde bootje gezeten, letterlijk, samen ziek. Beiden hebben we een reuze keelontsteking (grote witte vlekken !, slikproblemen ! en wat dies meer) opgelopen waardoor we nu al een week het bed dienen te houden. Al moet gezegd dat ik vandaag mijn krachten voel terug komen. Dus geen aanzitjacht op de reebok, vliegvissen op roofblei en forel of snoekbaarsvertikalen de laatste tien dagen. Tot nu toe zelfs niet de minste zin voor gehad. Wel af en toe 's nachts  voor een keer plezierige koortshallucinaties waarbij ik allerlei aangename gebeurtenissen uit mijn verleden de revue zag passeren. Als sterven met zo'n aangename gewaarwordingen, al zijn ze virtueel, gepaard gaat, hoef je niet te vrezen voor de dood.  Alhoewel ik voor dat laatste zeker niet op de eerste rij sta. Zoveel heb ik in dit leven nog te doen en te beleven.
Voordat ik ziek werd, had ik nog een uitje met de bellyboot op het vliegvisreservoir waarbij ik op een zeven uur vissen 8 forellen wist te vangen. Deze maal was het niet met een zinkende lijn te doen. Aanbeten kreeg ik er wel mee, maar het was maar wat knibbelen op de maraboustaartjes van mijn damselnimfen. Ik bedacht dat mijn nimfen te snel door het water gingen en ging met een drijvende lijn aan de slag, aangevuld met een leader van 4 meter met een goudkopdamsel op de punt en twee meter vandaar een kleinere onverzwaarde damselnimf op de dropper. Deze combinatie bleek een schot in de roos met 8 grote regenbogen en een baars op twee uur vissen en een viertal gemiste exemplaren. Opvallend was dat zes forellen gevangen werden op de dropper terwijl ik op droppers meestal weinig of niets vang.
Enkele namiddagen later, ik was eigenlijk reeds ziek, bracht ik met Nico door op zijn boot trollend met kleine plugjes op baarsjes en een occasioneel snoekje. De baarsjes waren goed los met meer dan 50 exemplaren op vier uur vissen. En dit dankzij de kleiner maten Gloog Hector-plugjes in 35 en 40 mm uitvoering. Echte baarskillertjes, figuurlijk dan. Baars na baars vingen we op onze driegrammertjes totdat teveel koorts een vroegtijdig einde aan de visdag maakte met na een letterlijk koortsachtige rit huiswaarts zeven dagen bedrust.
Verleden maal had ik over gekochte kunstvliegen. Nu kan ik wel goed mijn mannetje staan in het binden van snoekstreamers en grotere forelvliegen, kleinere vliegen op haakjes 14 en kleiner liggen me niet zo. En aangezien mijn voorraad reservoirvliegen niet zo groot was en bindtijd onvoldoende voorhanden, besloot ik de gok te wagen en een voorraad gebonden kunstvliegen in te slaan in Engeland zodat ik op het forelreservoir aan de slag zou kunnen gaan.. Op goed geluk kwam ik op de website www.theessentialfly.com terecht.  Eerlijk gezegd had ik weinig vertrouwen in de vliegen die ik de bestelde De bestelling kwam spoedig toe, alle vliegen per soort in aparte stevige doosjes verpakt. Zeer mooie, weliswaar in Kenia gebonden, vliegen voor 0,75 euro tot een euro per vlieg. Ik was echt onder de indruk van de kwaliteit van het bindwerk zelf. Dat dit voor zo'n prijs kan. De eerlijkheid gebiedt me echter te zeggen dat de kwaliteit van de haken niet altijd even goed is , maar meestal voldoen ze wel en bieden deze vliegen echt waar voor hun geld. Ook de service is onberispelijk. Echt een firma voor de vliegbinder met weinig tijd of de beginnende vliegvisser. Hopelijk dit weekend weer volledig in vorm.    

Fantastische inhaalbeweging

Klaasjan, de auteur van de hengelblog "Tussen kop en staart", zit in een hengeldipje geloof ik. "Nog steeds niet te melden " (op hengelgebied) is de titel van zijn zijn laatste post. Wees gerust Klaasjan, geen paniek. Vroeg of slaat slaat het hengelvuur plots terug toe. In alle hevigheid. Meestal gepaard gaand met onverwachte uitgaven ten voordele van de hengelsportindustrie. Ik weet dit uit ervaring. Vaak ben ik ook het hengelen moe geweest. Soms maanden lang. Zelfs eens een jaar waarin ik nauwelijks aan vissen toe kwam. Maar toch begin je opnieuw als je een "echte" bent.  Dat kan ik verzekeren. Net zoals het Epstein Barr-virus zit vissen immers voor altijd in je bloed.
Verleden maand was voor mij ronduit fantastisch. En niet alleen op hengelgebied.
De beats, maar bovenal de bijna onwereldse ambiance en de betoverde sfeer van Tomorrowland, gonzen nog na in mijn hoofd. Voor sommigen over the top, misschien lichtjes decadent, maar bovenal een superevenement met een positieve vibe die je blijft pakken, ook zou ik zelf volgens de statistieken niet meer tot de doelgroep behoren. Bovenal een dikke pluim voor de nog jonge organisatoren Manu en Michiel die ik doorheen de jaren steeds beter heb leren kennen en appreciëren, zowel op professioneel als menselijk vlak.
En wie nu dacht dat er tussendoor niet zou gehengeld zijn, slaat de bal behoorlijk mis.
Met een grote inhaalbeweging breng ik jullie dan ook graag op de hoogte
Alleen of met vrienden waren we op drie vlakken actief : al kunstaasvissend op de grote rivieren, al vliegvissend op reservoir en al witvissend met de centrepin en baarsspinnend op ons Vlaams thuiskanaal.

Dat er nog vele roofbleien mogen volgen

In tegenstelling tot de voorbije jaren waren de boottrips op grote Nederlandse rivieren dit jaar tot nu toe ronduit fantastisch. Beter kan bijna niet. Zeg nu zelf : naast vele andere snoekbaarzen, zes exemplaren boven de tachtig centimeter, mooie snoeken, baarzen tot 45 cm (en dit terwijl het echte baarsseizoen nog moet beginnen), winde op kleine plugjes en roofblei. Ja, roofblei. Tot nu toe een vijftiental exemplaren tot 75 cm, meestal gevangen op plugjes met de onvermijdelijke blauwe Rapala Shad Rap deep runner van 7 cm en de Megabass Vison 110 redhead als toppers.  Verder zijn oranje pluggen zoals de kleine versie van zinkende Rapala Magnum dit jaar eveneens uitstekend. En de Lucky Strike Sammy. Een oppervlakteplug die je beslist niet mag gebruiken als je last hebt van hartritmestoornissen en dichtgeslibte kransslagaderen. Als het wat rustiger wordt op het water, ga ik de roofblei te lijf met de streamerhengel. Dit worden vast spannende momenten.
Het is Roland die er me toe aangezet heeft het vliegvissen of reservoirforel opnieuw op te nemen. En wat ik eigenlijk niet verwacht had : binnen de kortste keren was ik opnieuw "hooked". Wat natuurlijk resulteerde in de aankoop van een nieuwe hengel, nieuwe reel, nieuwe vliegenlijnen en een onverantwoord grote hoeveelheid vliegbindmateriaal. En omdat ik bovendien geen tijd genoeg had om voldoende vliegen te binden een aankoop van een heleboel kunstvliegen : blobs, terrestrials, damselnimfen, comorans, zonkers, nomads en wat vliegbindgekken tegenwoordig nog allemaal uitvinden en binden voor het betere forellenwerk. Aangezien ik normaal gezien mijn vliegen zelf bind was het een gok vliegen aan te kopen bij een Engelse firma. Maar het bleek een enorme meevaller : zeer mooi gebonden vliegen voor een goedkope prijs. Enig minpuntje soms : de kwaliteit van de haken. In een volgende post kom ik er uitgebreid op terug. Ook het reservoirvissen was ronduit fantastisch. De warme temperaturen hadden blijkbaar weinig invloed op de bijtlust van de vis. Eénmaal de forellen op de juiste diepte gevonden, was het vangen geblazen. Soms was hiervoor zelfs een Airflo Sixth Sense Di 8 nodig. Op vijf maal reservoirvissen wist ik in totaal vijfendertig forellen te landen. Bijna allemaal op hetzelfde zwarte marabou streamertje gevangen. Waarom had ik nu toch een investering van 300 euro kunstvliegen gedaan ?
En het kanaalvissen in eigen land op baars en voorn ? Je raadt het al : ronduit fantastisch. Met tientallen weliswaar kleine baarsjes op plugjes en pilkertjes en honderden blankvoorns tot 30 cm op maden, maïs en hennep.  
Begrijp je nu waarom ik op visgebied een uiterst tevreden mens ben ?
Nu nog tijd maken om een reebok te schieten voor het seizoen sluit.

Noordenwind brengt vis in de boot

Woensdagnamiddag besluiten Nico en ik om toch nog eens vlug naar mijn boot te rijden. Een trip heen en terug van bijna 400 km, wie maalt daar nu om ?
De heenreis verloopt voorspoedig. We kunnen zelfs aan de haven parkeren, wat heel uitzonderlijk is. Eenmaal uit de auto valt een eerder koude en harde noordenwind op. Windkracht vijf à zes schatten we. Echt wel hard om goed te kunnen vertikalen. Traag driften zal er niet echt bij zijn.
We tuigen elk een spinhengel en een vertikaalhengel op. Haasten moeten we ons niet want de rivier staat op zijn laagst en de stroming moet er nog in komen.
Wanneer het een goed half uur later het water langzaam begint op te komen en het dan toch begint te stromen, komen de eerste snoekbaarsaanbeten al vlug op de shad. Wel op betrekkelijk grote diepte. Dit verwondert ons niet want het rivierwater heeft door de zon een zichtdiepte van meer dan twee meter.

Snoekbaars op weg naar het net

Aangezien de aanbeten op de shad niet alleen op diep water zijn, maar ook heel voorzichtig, verliezen we tijdens de dril drie heel mooie snoekbaarzen. Dat ze groot zijn, twijfelen we na al die jaren vissen niet aan. Snoekbaars, die de eerste dertig seconden, niet meteen van de bodem weg te trekken is, is immers niet klein.
De namiddag en de avond kabbelt verder weg zonder nog veel actie. We besluiten een tiental kilometer verderop te varen om met diep en ondiep lopende pluggen te spinnen. Wie weet vangen we geen baars of roofblei.  
Een aantal stekken worden vruchteloos met pluggen bestookt. Totdat we op een stek komen waar ik wel, maar Nico nog nooit, een vis gevangen heeft. Ik weet hem nog te vertellen dat het één van de betere snoekplekken op de rivier is. Het zal wel, hoor ik hem denken.
Op het einde van de eerste drift parallel aan de oever krijg ik een harde aanbeet op een blauwe Rapala Shadrap. Ik vis vandaag ultralicht met een 2,50 m lange 10 grammer van Cor Spinhoven.  Het gevolg is dat de hengel als een hoepel doorbuigt en de vis er als een speer vandoor gaat. Die heeft echter niet op de combinatie Spinhoven-Shimano Stradic 2500FB- gevlochten lijn gerekend zodat enkele minuten later een ruim zeventig centimeter lange snoekbaars in het net ligt. De volgende drift mag ik zelfde nog eens overdoen. De volgende drift is Nico aan de beurt met een loeiharde aanbeet op een Storm Hot 'n Tot, een hier moeilijk te verkrijgen plug, maar met zijn onregelmatige actie, een vanger van formaat.  Nico's hengel buigt tot op het handvat maar uiteindelijk moet na een lange dril  de vis zich gewonnen geven. Omdat ik in het heldere water stippen denk te zien, meen ik aanvankelijk dat Nico een zeeforel aan de haak heeft geslagen maar uiteindelijk blijkt het een mooie riviersnoek te zijn. Nu heeft Nico geen reden meer om mij niet te geloven.
Langzaam gaan we naar de avond toe. Ik vang nog een kleine roofblei. Samen vangen we vertikalend bovendien nog drie heel mooie snoekbaarzen. De duisternis levert ons geen vis meer op. H
et is opgehouden te stromen en dan is vangen moeilijk. Tijd om deze vissessie af te sluiten. Met onder andere vijf snoekbaarzen boven de zeventig centimeter en een mooie snoek zijn we meer dan tevreden.    
          

Beulah

Enkele dagen geleden ontving ik via postorder mijn lang verwachte Beulah Switchrod, 11 1/2 voet lang voor een 7/8 lijn van P&S Flyfishing te Koersel. Koersel ligt niet bij de deur dus werd de hengel via mail besteld. Nu ik toch bezig was, werd - waarom niet ?, een mens leeft toch maar éénmaal - een bijpassende Guideline Haze V2 79 HD reel, met reservespoelen, bijbesteld. Tevens werden op advies van Patrick Steenhout, eigenaar van deze hengelsportfirma, de bijpassende switchlijnen, een drijvende en een intermediate, bijgeleverd. Overigens niets dan lof voor Patrick voor de geboden service. Zo werden mijn vliegenlijnen,  netjes op de vliegenreel gespoeld en voorzien van backing geleverd.
Alhoewel ik nog nooit met een switchrod geworpen had, zag ik wel mogelijkheden in het concept om zowel één- als tweehandig te kunnen vliegvissen.
Vandaag werd de hengel op het grootste vliegvisreservoir van België uitgetest. Het werpen met deze drijvende switchlijn, in essentie een zware schietkop met geïntegreerde volglijn, ging me in het begin niet zo goed af. Ik heb de gewoonte om nogal wat vliegenlijn in de lucht te houden en dat moet je nu net met een schietkop niet doen. Een te lange lijn heeft direct het zakken van de lijn, vastraken in het decor en een slechte worp tot gevolg. Na wat oefenen ging het vlotter en vloog zowaar het grootste gedeelte van de volglijn uit mijn lijntray. Problemen had ik af en toe nog wel met het strekken van de lange leader. Hier zal ik nog een oplossing moeten voor vinden.
Dit belooft. Deze hengel heeft nu al mijn hart gestolen en zal het zeker zeer goed doen op de rivier op roofblei en snoekbaars, overigens de hoofdreden waarom ik deze hengel aangeschaft heb.
Niettegenstaande ik enkele weken geleden op dit reservoir 4 forellen op de muddler ving, waaronder een exemplaar van 62 cm dat op een meter na de integrale backing van mijn reel haalde, ging het vandaag niet zo goed. Althans niet voor mij. Op visgebied zit ik de laatste week echt wel in een dipje.
Op mijn derde worp ving ik wel een mooie regenboog op floating fry, waardoor de drilcapaciteiten van de switchrod meteen getest werden, maar daarna bleef het heel lang stil. Toen vis- en jachtvriend Roland ook aankwam, besloten we samen op zoek te gaan naar actieve forellen. Die we vonden, maar ik niet kon vangen. Tenminste op één exemplaar na dat ik terug op floating fry ving. Voor de rest miste ik een zestal exemplaren op een kleine zwarte drijvende sedge en een CDC emerger, die Roland me gegeven had. Roland stak me de loef af met zes mooie forellen. Gebraden door de eerste, echt warme
zomerzon, stopten we om 16.00 uur om samen onze dag in het dorpscafé met een heerlijke frisse Duvel te besluiten.

After work-actie op de rivier

Eigenlijk is het niet meer normaal om op ietwat oudere leeftijd 's morgens gedurende een rit van drie kwartier naar het werk te rijden, om daarna vijf uur te werken, terug huiswaarts te keren, om vervolgens samen in de auto te stappen, om pas twee uur later in de onze vertrouwde Nederlandse haven aan te komen om dan nog de rivier op te gaan. Maar aangezien we toch tot ons zeventig jaar zullen moeten werken dankzij de verspilzucht van anderen proberen we nu al arbeid met vrije tijd zo optimaal mogelijk te combineren.
Dus Nico en ik trokken er op uit. Niettegenstaande ik na de terugkeer 's nachts doodop was en de morgen daarna op het werk nog meer, heeft het me niet gespeten. Integendeel. Het vissen was ouderwets goed. Met een licht bruin gekleurde rivier en voldoende stroming waren alvast alle ingrediënten aanwezig voor succesvol vertikalen op snoekbaars. En gedurende zes uur kregen we tegen alle verwachting in aanbeet na aanbeet. Het tij lijkt gekeerd. De slechte jaren voorbij.Meestal kregen we voorzichtige aanbeten, maar ook soms keihard. Zo ving Nico na een spannende dril een kneiter van een snoekbaars op zo'n tien meter diepte. Zwaar want eigenaardig genoeg nog vol kuit op dit tijdstip van het jaar. Een vis die uiteindelijk 86 cm lang gemeten werd. Lang geleden dat nog zo een snoekbaars in het zalmschepnet lag. En dat terwijl dit tien jaar en langer geleden toch wel zo'n 10 à 20 maal per seizoen gebeurde. Uiteindelijk bleek ik de koning van de aanbeten en de gemiste snoekbaarzen te zijn. Hoe het kwam weet ik niet maar na elke aanslag had ik elke snoekbaars zo'n meter of twee aan de haak waarna ik de vis kwijtraakte. Met mijn haken was niets mis  met mijn reflexen ook niet, denk ik. Het kan blijkbaar niet altijd meezitten. Nico ving echter snoekbaars na snoekbaars zodat ons vangsttotaal uiteindelijk zo'n 15 snoekbaarzen kwam en 2 baarzen. De grootste, 47 cm lang, ving ik op een lichtblauwe Rapala shad rap van 7 cm die voor roofblei bestemd was. Roofblei waar overigens geen spoor van te bekennen viel. Maar dat komt nog wel later op het seizoen.  De toon is dus gezet. Hopelijk blijven de vangsten dit seizoen zo verder gaan. Besluiten doe ik met één van onze bedlegerige vismaten een voorspoedig herstel toe te wensen. Morgen wordt he
t beter dan vandaag.