Barbelover

 Reeds jarenlang had ik het plan om in onze mooie Ardennen of op de Grensmaas op barbeel te vissen. Of op de Lot of de Rhône. Dat laatste vind ik nog steeds een goed idee. Nancy en ik zijn er deze zomer wel geweest, maar onze stemming ging op dat moment naar andere voorkeuren uit. En zonder hengels is het moeilijk vissen.

Barbeelvissen met de feederhengel of trottend met stroomdobber en centrepin, had ik me voorgenomen. Vergunningen had ik klaar liggen. Maar steeds kwam er iets tussen en werd uitstel, afstel.

Wie me echter met zijn YouTube video’s uiteindelijk over de streep getrokken heeft en het barbeelvuur opnieuw aangewakkerd heeft, is Jean-Marc, een zeer gepassioneerde en kundig barbeelvisser op de Ardense rivieren, Grensmaas en Somme.

Toen ik trouwens mijn vismaat attent maakte op Barbelover vond hij aanvankelijk enkel fetish filmpjes van mannen die zich aangetrokken voelden tot al dan niet mannelijke partners, die meer dan goed voorzien waren van baarden en dito andere lichaamsbeharing. Ben je zeker dat de YouTube barbeelvisser wel degelijk “Barbelover” noemt, vroeg mijn vismaat. Moet het niet “Barbellover” zijn ? Maar het is “Barbe”. Waals dialect voor barbeel, als ik me niet vergis.

Ere wie ere toekomt : Jean Marc zijn video’s, 113 ondertussen, zijn van een betoverende schoonheid. Uit iedere video blijkt zijn diepgaand respect voor de natuur en voor het welzijn van barbeel. Iedere donderdag neemt hij je trouw mee op zijn barbeelavonturen en het dient gezegd deze man kan vissen. De zin in barbeelvissen neemt bij iedere gevangen barbeel, maar ook kopvoorn en karper, behoorlijk toe. Je kan niet vlug genoeg aan een Ardense rivieroever zitten. Tenminste als vissen echt in je bloed zit.

In zijn video’s maakt Jean Marc je wegwijs in feederhengels, baitrunners, voerkorven en rigs. Hij deelt zijn voer- en aasgeheimen. Leert je hoe je barbeelstekken kunt vinden, zonder stekken te benoemen (wat ik fantastisch vind aangezien je dan zelf moeite dient te doen om in steeds wisselende omstandigheden,waterstanden en debiet visspots te vinden). Niets geeft immers meer genoegdoening om op een zelf gevonden stek beloond te worden met de vangst van mooie vissen.

Het kan niet genoeg gezegd worden :Jean-Marc heeft echt watersense, is een fantastisch goede en gepassioneerd  hengelaar en een uiterst minzaam man, die elke barbeelvraag met zijn uitgebreide kennis beantwoordt. 

Kijk “Barbelover” op YouTube, relax, geniet en leer zeker bij.

Barbus barbus

 Op zich is het een gemakkelijke visserij. Een stevige, niet al te lange feederhengel, een behoorlijke molen met sterk nylon, een voerkorf aangepast aan de stroming en een al dan niet lange onderlijn met bijvoorbeeld een pellet aan een hairrig, verbonden met een stevige haak. Inwerpen op een gunstige stek en wachten maar tot die (kei)harde aanbeet volgt. Daar doen we het immers voor.

Toch heeft het ons heel wat zoekwerk en enkele jaren heen en weer gerij gekost om op de Ardense rivieren goede stekken, die bovendien toch nog een beetje obstakelvrij zijn, te vinden. Zeker op de Amblève en de Ourthe hebben de overstromingen van verleden jaar er voor gezorgd dat de rivieren nog steeds bezaaid liggen met obstakels allerhande. Je houdt het niet voor mogelijk wat je op jouw stek kunt aantreffen. En, zoals iedereen wel vermoedt, drilt een ijskast echt niet makkelijk.

Om een lang verhaal kort te maken : we hebben een nieuwe uitdaging gevonden in het barbeel vissen. Een vissoort die we in het prachtige, natuurlijke kader van de Ardennen kunnen bevissen. Een regio, waar het buiten de vakantieperiodes, rustig en aangenaam vertoeven is. Bovendien een sportvis, waar we verschillende technieken, kunnen op loslaten.

Deze prachtige, gestroomlijnde, vis met zijn stevige runs heeft toch wel ons hart gestolen.

Verleden week hadden we terug het genoegen in de Ardennen te kunnen barbeelvissen. 

Terug op een nieuwe stek waar we aan de uitloop van een stroomversnelling een diepere geul meenden te zien, die er best barbeelachtig uitzag.

Twee feederhengels met 75 grams korven uitgeworpen en wachten maar.

Na twee uur sloeg de twijfel toe. Het zou terug toch geen visloze dag worden, zoals we al meer dan eens mochten meemaken. Ik begon al stilletjes mijn visspullen te verzamelen om een nieuwe visstek te proberen, toen ik uit mijn ooghoek plots mijn feedertop gevaarlijk zag doorbuigen.

Een mooie dril later, kon mijn vismaat een barbeel van eind de zestig cm scheppen. En een poos later werd hij eveneens met een barbeel bedacht. Twee barbelen in een zeer heldere rivier, die deze zomer erg onder de laagwaterstand te lijden had, op een vijftal uren vissen : we mochten niet klagen, zo dachten wij er althans over.

Een dagje op het kanaal en een namiddag in de polder

 België zou goed snoekwater kunnen bezitten als deze roofvis maar naar waarde zou geschat worden. Maar al te vaak wordt echter snoek meegenomen. En elke snoek is er één te veel want veel hengelwater is er niet en het snoekbestand verre van optimaal. Bovendien wordt er vaak amateuristisch geklungeld door vissers die niet kunnen onthaken of snoeken te lang en verkeerd manipuleren. Getuige hiervan de twee snoekjes die we dood aantroffen en een snoek met uitgescheurde kaak, die toch nog de moed vond mijn kunstaas te grijpen. Op het vlak van weidelijkheid en techniek valt er dus nog veel te leren.

Verleden week vonden we tijd om een dagje op het steeds maar meer beviste kanaal te vissen. Met twee gingen we op dit 3 meter diepe kanaal met de verzwaarde Mepps en Vibrax aan de slag. Mijn andere vismaat met pluggen en shads. 6 uur werpen leverden ons slechts 3 kleine snoekjes en een paar baarsjes op. Een medevisser, die we aan de trailerhelling ontmoeten was hierover niet verwonderd. “Veel te druk voor zo’n  klein water en er wordt wel heel veel snoek meegenomen want controle is er bijna niet”, besloot hij.

Een paar dagen later ging onze aandacht naar onbekende en ondiepe kanaaltjes uit. Kanaal 1 bleek snoekloos  te zijn. Een zomersterfte was hiervan de oorzaak, bleek later.

Buiten alle verwachting leverde kanaal 2 ons zeven aanbeten op. De wind en regen deerde ons niet langer. Twee mooie en twee kleinere snoekjes maakten onze namiddag goed. Deze dag lag de streamer op kop en mocht de jerkbait weinig bekoren. Er is toch nog hoop in Vlaanderen.

Twee baarzen en twee snoekjes

 Twee baarzen en twee snoekjes waren het resultaat van een goede twee uur ouderwets spinnen in een Vlaams openbaar hengelwater.

Aangezien hengelen in Nederland voorlopig door corona onmogelijk is, ben ik noodgedwongen aangewezen op Vlaanderen. En roofvissen in Vlaanderen stelt me altijd een beetje teleur.  Soms doe je wel eens een ontdekking, die je probeert geheim te houden voor andere kapers op de kust. Maar lang lukt dit nooit. Een drietal goede snoeksessies, met als topdag een dag met 9 snoeken, op een onooglijk watertje eindigde toen enkele plaatselijke hengelaars het nodig vonden om dit water van snoek te ontdoen.

Zo verging het me ook jaren geleden op het kanaaltje dat ik gisteren nog eens beviste. Gedurende een maand had ik daar een heel leuke snoeitijd. 40 snoeken op een zestal sessies, met als uitschieter een dag van 13 stuks en verschillende exemplaren boven de 80 cm, dat zie je niet zo vaak in Vlaanderen. Tot ook hier mijn vangsten opgemerkt werden en men het nodig achtte dit snoekbestand te decimeren.

Na jaren dit water niet meer bevist te hebben, stond ik er gisteren terug met een Pezon et Michel Luxor Luxe 1200 splitcanehengel in de hand en een ouderwetse grote zilveren Tourbillonspinner in de speld van mijn staaldraadje. Een spinner, die ik na een verkeerde worp, zou verliezen aan een els en vervangen door een al even oude zilveren terrible spinner van 60 mm.

Nog steeds vis ik even graag met mijn splitcanehengel. Weliswaar zwaar in de hand maar tegelijkertijd een plezier om mee te werpen en gevoelig naar aanbeten toe. En door de massa extra power bij het aanslaan. Vissen met een splitcanehengel is gewoonweg anders, ook trager en brengt je meteen terug naar die eerste jaren na Wereldoorlog 2 toen het kunstaasvissen vanuit Frankrijk naar ons kwam overgewaaid.

Het kristal heldere water en de omringende natuur waren nog even mooi als jaren terug. Zelfs de ijsvogel ontbrak niet op het appel.

Wat wel veranderd was, was het aantal kunstaasvissers dat ik ontmoette. Vijf hengelaars op zo’n klein stukje viswater, dat is echt wel veel.

Toch wist ik op een rustig stukje nog twee baarzen en twee snoekjes te vangen. Er is nog een klein beetje hoop voor het roofvissen in Vlaanderen.

Na jaren terug

Het is ondertussen bijna vier jaar geleden dat ik nog een artikel aan deze, eigenlijk wel veel gelezen blog toevoegde. De aankoop van een nieuw huis vergezeld van een schier eindeloze reeks renovatiewerken, meer tijd voor en reizen met mijn geliefde, minder wild met dus minder jachtdagen, vaker teleurstellende hengelresultaten en minder zin, beëindigden plots de verdere aanvulling van deze blog.

En dan is er nog de impact van corona, de ziekte die dit voorjaar op zijn kop zette en dit najaar terug in alle hevigheid terug is.

Door de coronamaatregelen lag voor de eerste maal in 30 jaar  mijn boot niet in de haven en kon dus niet op de Hollandse grote rivieren gevist worden. Of we qua vangsten veel gemist hebben, kan ik alleen maar gissen. We hadden in de periode 2017-2019 wel af en toe goede visdagen maar vaker was het huilen met de pet op. Ik herinner me wel een dag trollen op rivier met 6 grote en hard vechtende snoeken, een snoek van rond de 1,20 meter tijdens het vertikalen die vlak voor het scheppen er in slaagde het stingerlijntje door te bijten, mooie gave roofbleien en enkele memorabele feederdagen op de Lek waar het aantal grote en heel zware brasems in de tientallen liep. Ook op reservoir wist ik regelmatig mooie regenboogforellen te verschalken.

Maar het dichtst in het geheugen ligt een snoekdag in de polder begin dit jaar. Nico en ikzelf bevisten wat vergeten en vaak heel ondiep polderwater in het Groene Hart.  Aan mijn hengel afwisselend een kleine traag zinkende jerkbait en een lichte lepel, terwijl Nico een tubefly inzette. Jongens wat een dag was dat. De eerste snoek, die toch wel de meter benaderde, lag op nog geen dertig centimeter water. Hoewel Nico de kruising in de polderwetering voorzichtig benaderde, ging de snoek in een wolk van modder er als een torpedo vandoor. Daarna keerden de kansen en werd het gedurende de namiddag een snoekenfestijn met 40 aanbeten, waarvan er echter maar 15 wisten te verzilveren. Maar welk plezier om nog eens zo’n ouderwets goede visdag te mogen meemaken.

Volgende week start het jachtseizoen en als corona het toelaat staat terug een jachtdag met mijn aloude jachtvrienden op het programma. Verder jeukt het om nog eens een paar avondjes te strandvissen, dit najaar nog eens te bellyboten op het reservoir en de polder in te trekken om te kunstaasvissen of te streameren. We zien wel wat de komende maanden brengen.

Jullie horen zeker nog van onze avonturen.

Terug kijken

We leven in turbulente tijden. Manipulatie in de media, door overheden en de verborgen machtshebbers alom. Ordo ab chao ? Laat iedereen hopen van niet. Dat het de komende jaren er niet beter zal op worden daar ben ik - spijtig genoeg - zeker van. De geschiedenis herhaalt zich, zij het onder wisselende gedaanten. En toch worden er weinig lessen uit getrokken. Iedereen ziet het aankomen. En we kijken er naar.
Jagen hebben we frequent gedaan. Op de jachtterreinen van wijlen mijn vriend dokter Herman waar we het aantal hazen de laatste jaren zagen halveren door intensieve landbouw en ijverige buurjagers. Bij mijn vrienden Roland en François waar ik het genoegen had frequent uitgenodigd te zijn en waar de resultaten wisselend, maar de gezelligheid, ontvangst en vriendschap als van ouds waren. En gaat het net daar niet over ?
Paul, Nico en ik bevisten dit najaar nieuw polderwater. Weteringen waar we nu eens niet om de haverklap medevissers ontmoetten. Met een gemiddelde van een tiental snoeken per dag zetten we een gemiddeld resultaat neer.
De neergaande tendens op de grote rivieren zette zich ook dit jaar verder. Zwakke dagen wisselden zich af met zeldzame uitschieters waarbij grote aantallen megaroofbleien, reuzebaarzen en - snoeken in het net kwamen.
De twee snoek- en foreltrip naar Ierland waren van uitstekend tot matig.We braken het eensdagrecord op een Iers meer met rond de 70 forellen op de vlieg op 1 dag vissen van 6 uur. En het waren bovendien vissen van rond de 4 pond en meer. Het streameren op snoek was eerder zwak. Een paar sterk knokkende snoeken tussen de 90 cm en 1 meter maakten het toch nog goed.
Helder water, beroepsvisserij en hengeldruk zullen waarschijnlijk er toe leiden dat de extreem goede vangsten steeds zeldzamer zullen worden. Degradatie van het natuurlijk biotoop, verhoogde landbouwactiviteit, vermindering en versnippering van de beschikbare ruimte maken van de jacht in Vlaanderen op korte termijn steeds meer een flauw afkooksel van wat ooit was. Gelukkig blijft ambiance en vriendschap, zoals onder jagers en vissers gebruikelijk.
Toch doen we verder. Soms tegen beter weten in. Het zit er immers in gebakken.
En hopen op beter kunnen we altijd.
Have a nice Xmas.

Incroyable, mais vrai

Aangezien Roland en zijn echtgenote met reden wereldreizigers mogen genoemd worden, lukt het niet vaak om een dag te vinden waarop Nico, Roland en ikzelf er eens met de boot op de rivier op uit kunnen. Een dinsdag in september was zo'n dag. Een schitterende dag met weinig wind uit het zuidwesten en licht bewolkt. Bovendien veel en langdurig stroming op de rivier. Tekstboekomstandigheden die garant zouden moeten staan voor rijkelijke vangsten.
Zoals gewoonlijk gingen we pas rond de middag op stap. 20 tot 30 gram spinhengels werden opgetuigd met Shimano Stradics 2500 FJ of met een Calaisreel. Op de molens en reels 20 lbs. Tracer Fireline met aan het businessend 28 lbs Sevenstrand. Helemaal niet zo zwaar als je weet dat Nico op deze combinatie enkele weken terug een snoek van 114 cm wist te vangen. Het gebruikte kunstaas was trouwens een Cotton Cordell Wally Diver, zowat de best vangende allround plug ooit geproduceerd. Een diepduikende plug met een subtiele, minimale actie, die net daardoor onweerstaanbaar voor roofvis is.

Vandaag zou zeker gerechtigheid geschieden en ons eerder droevig jaarresultaat tot nu toe verpletterd worden. En ditmaal zou er geen sprake van wishful thinking zijn.
Onze 8 uur durende vissessies begon alvast mooi met de vangst van een roofblei van meer dan 70 cm op een kleine zwarte Sammy, net naast een grote kruidplek. Roofblei, kijk omhoog roofblei, want daar komt een verleidelijke, aan de oppervlakte uitslaande en ratelende Sammy aan.
De visdag bestond zoals gebruikelijk met het afvissen van diverse, soms ver van elkaar verwijderde roofbleistekken, afgewisseld met het trollen op baars. September is de baarsmaand bij uitstek en de Hornet 5 SDR in de gele baarskleur de vanger bij uitstek.
Vele locaties werden werpend of trollend afgewist, steeds met meer of minder resultaat. Roland verbrak in ieder geval al twee personal bests met het grootste aantal roofbleien en de grootste baars op een dag. Een baars van 50 cm kan men bezwaarlijk klein noemen.
Uiteindelijk werd het 1 van de beste dagen van de afgelopen jaren met 18 grote roofbleien en roofbleihybrides (winde x roofblei) en een vijftigtal baarzen, hoofdzakelijk tussen de 40 en 48 cm.
De kunstaaskeuze was beperkt tot oppervlaktepluggen, nl. Sammy's en Gunfish voor roofblei en zelfs baars en tot CC Wally Divers en Hornets SDR voor baars.
Je ziet, soms valt het resultaat beter uit.