Apocalypse now

Vrijdag jongstleden, toen ik samen met Paul en Nico me met boot op de grote woeste rivier een weg ploegde doorheen het onweer en de opkomende golven, moest ik plots terug denken aan vroeger. Toen ik de soms onweerstaanbare drang had om nog beheersbare risico's op te zoeken, dat dacht ik althans. Leven op het randje, gelukkig zonder er echt af te vallen.
Mijn respect voor de natuurkrachten is doorheen de jaren dermate gegroeid dat ik nooit onverantwoorde risico's zal nemen, zeker op het water niet en al helemaal niet voor een vis. Maar het blijft altijd prettig te weten welke omstandigheden je boot aankan zodat je in het wilde samenspel van golven, veroorzaakt door stroming die tegen de harde wind in loopt, lekker kan blijven verder vissen. Spectaculair, maar zonder echt gevaar.

Toen moest het nog beginnen

Wie nu nog beweert dat er niets met het klimaat aan de hand is, moet wel ziende blind zijn. Familie van de mol. Zelfs een rasechte stadsmens die al zijn dagen in een flatje slijt, kan het toch niet ontgaan. Hierna terug een bevestigend relaas.
Niettegenstaande we vrijdagmiddag in schijnbaar stabiele omstandigheden een zonovergoten rivier opvoeren, sloeg het weer terug na enkele uren volledig om zodat het bijna nacht gedurende de dag werd. Het zou me zelfs niet verwonderd hebben, mochten plots de vier ruiters van de Apocalyps verschenen zijn. Of de heel lange arm van God vanuit de hemel om de grootste zondaar van ons drieën mee naar boven te sleuren. Dat ik dat niet zou zijn, dat lijdt uiteraard geen twijfel.
In ieder geval was het best dat we onze winterse regenpakken en laarzen aan hadden. En dat we min of meer, tot tweemaal  toe, konden schuilen tegen de hevige regenbuien en flitsende bliksems. Mijn BW Montauk mag dan wel een uitstekende visboot zijn, bescherming heb je er niet in.

Onweer !!!

Aangezien slechte zaken nooit alleen komen, viel de stroming ook nog eens weg zodat we enkel nog 's avonds een paar uur aan de slag konden. De roofblei was ons echter genadig met veel aanbeten op oppervlakte-kunstaas.  Met veel missers ook. En tot tweemaal onverklaarbare lijnbreuk voor Paul. Met als gevolg het verspelen van dure Lucky Craft-pluggen en nog meer vervelend kanjers van roofbleien met een plug in de bek. En dat hebben we helemaal niet graag. Heel spijtig voor deze prachtvissen. Normaal gebeurt ons dit nooit. Ook al omdat we steeds met zware gevlochten lijnen vissen.

Op volle snelheid terug

Naast enkele grote baarzen en kleinere snoekbaarzen, mochten we toch nog zeven roofbleien landen. Hoofdzakelijk gevangen op kleine oppervlaktepluggen. Dat mocht ook Nico ondervinden. Zolang hij met grotere pluggen aan de slag was, kon hij immers geen enkele aanbeet krijgen.
De roofbleikanjer van de avond was deze keer voor mij. Na een adembenemende aanbeet op een zwarte Sammy en een lange dril kon ik uiteindelijk een exemplaar van tegen de 80 cm en tien pond zwaar landen. Ondertussen was het plots nacht geworden. Voor één keer weigerde mijn rood-groene navigatieverlichting geen dienst en konden we op een veilige en snelle manier terug naar de haven. Al moet gezegd dat Nico zijn hoofdlampje had opgezet en daarmee tevens als wit toplicht fungeerde.
Traditiegetrouw werd besloten met een vette hap in de Golden Arches langsheen de snelweg.  En zoals altijd lag deze late hamburger me s' morgens terug op de maag.

Death comes as a thief in the night

Verleden week kende onze riviertrip een zeer goede start.
Na een uiterst relaxte voorbereiding in de haven, diende ik slechts een 500 meter te varen om onze eerste stek te bereiken.
Nico had enkele weken terug wat imitatiepluggen gekocht. Rapala X-rap replica's met werkelijk voortreffelijke haken voor slechts enkele euro's per stuk. Een koopje. Plugs, die door een intern gewichtssysteem heel ver werpen, in het snelstromende water recht lopen en daarbij nog vangen als de beste. Werkelijk uniek. Hoe kunnen ze het voor deze prijs ? Want meestal is goedkope imitatie echte rommel. Deze keer niet dus.

Getrold

Ikzelf was voor de tweede maal de Aegis OneTen pluggen, een imitatie van de Megabass 110, aan het uit testen.
Voor Nico zat het deze keer, mede dankzij zijn imitatiepluggen waarmee hij ondertussen een behoorlijke band mee heeft opgebouwd, behoorlijk mee, met een heel mooie baars op de eerste worp en vervolgens winde. Om daarna een winde-roofblei kruising te vangen.
Een tiental kilometer werd op een heel druk stuk rivier besloten om te trollen. Na honderd meter had Nico alweer een aanbeet. Een prachtige roofblei op 6 meter diepte en vervolgens een snoekbaars. En het had waarschijnlijk zo verder gegaan waren we niet ten prooi gevallen aan rotweer met regenbuien en harde windstoten die het me quasi onmogelijk maakten de Boston Whaler goed op het water te houden. Pas tegen de avond werd weer het beter maar de vis had er blijkbaar geen zin meer in. Ik besloot met de vliegenhengel, een snelzinkende lijn en een lichtblauwe streamer gebonden op een langstelige zalmdreg in de hoop nog een roofblei te verschalken. En dat lukte me ook nog bijna. Twee kanjers van roofbleien volgden tot vlak bij de boot om dan plots af te draaien. Ze zitten er in ieder geval, nu nog ze aan de vlieg haken.
Pas laat in de nacht kwamen we thuis.
Het laatavondnieuws had ik noch gezien, noch gehoord.
Enkele uren later zat ik nog half slapend bij de koffie, zoals gewoonlijk de krant doorbladerend. Het drong eerst nog niet tot me door. Maar dan werd het me duidelijk. Gaby, een jachtvriend waarmee we prachtige jachtdagen mochten beleven, was schielijk overleden. Hij was de piloot van het privévliegtuig dat in de omgeving van Parijs neerstortte. Verslagen reed ik naar mijn werk.
 

Grumpy old man

Men mag mij er zeker niet van verdenken geen Neil Young fan te zijn, maar de set van NY en Crazy Horse deze nacht op de Lokerse Feesten voldeed niet aan mijn verwachtingen, noch aan die van het een groot deel van het publiek. Op zijn minst eigenzinnig te noemen. 20 minuten lang Down by the river als opener, meer een publieke jamsessie dan een stomend festivaloptreden. Neil Young meer als een eigenwijze , wereld verbeterende grumpy old man dan een begeesterende muzikant die zijn talrijk opgekomen publiek op een feestje wou trakteren. Veeleer matte reacties behalve dan bij Powderfinger, Cortez the killer and Heart of gold, songs die er na decennia nog steeds staan. Onder andere afsluitend met Keep on rocking in the free world, een song van het betere hakbijlgenre, die me overigens maar matig kan bekoren.

Hopelijk niet te veel scheepvaart
vandaag

Vandaag ga ik samen met Nico even bekomen op de rivier want vrijdag, zaterdag en zondag staat meer dan 36 uur hardcore techno op het programma, die mijn aanwezigheid vereist.
De laatste vissessies waren trouwens terug heel matig. Op het reservoir raakte ik na een dril van ettelijke minuten toch nog de ene forel die ik aan een booby op een snelzinkende lijn wist te haken kwijt. Ik vrees dat een watertemperatuur van 24 graden aan de oppervlakte het forelbestand weinig goed doet. Aangezien het reservoir een goed baarsbestand bevat, vis ik sinds kort  op baars in plaats van op forel en dit met een traag zinkende lijn en kleine streamertjes en boobies. Geheel niet zonder succes want verleden weekend wist ik terug doublet na doublet te vangen zodat ik er na anderhalf uur al meer dan vijftig gehaakt had.
Een riviertrip bleef beperkt tot een grote roofblei en 2 windes aan de oppervlakteplug voor Nico, 1 baars voor Paul en ikzelf bleef met 4 gemiste aanbeten wat verweesd achter.
Een vissessie van 10 uur op Vlaamse wateren bracht ons niet verder dan een viertal vissen maar uiteiendelijk wel champagne op het terras van mijn jachtvriend.
Over een uur komt Nico me ophalen en reizen we terug naar Nederland af zodat we er deze avond nog eens goed tegen aan kunnen
gaan.

Key to happiness

Terug had ik het genoegen uitgenodigd te zijn op TML, zowat het meest gehypte technofeest in open lucht de laatste jaren. Feeëriek, sfeervol, vredig, indrukwekkend, maar het moet gezegd, ook commercieel en voor sommigen lichtjes decadent. Nu door de gebroeders Beers de standaard bepaald en de norm gezet is, kan het alleen maar een uitdaging zijn de huidige editie te overtreffen. Het internationale publiek verwacht niet anders. En iedere generatie heeft recht op zijn eigen Woodstock. Wat zou mijn love of life hiervan genoten hebben.

Techno kunstaas

Ik zie het zo voor me. Je zal je afvragen of iemand van middelbare leeftijd wel op zo'n festival thuis hoort. Maar dat moet je voor jezelf uitmaken. Ikzelf voel me in ieder geval niet te oud. Een jonge geest, weliswaar in een ietwat ouder, soms steigerend en haperend lichaam. Geen betere remedie tegen nakende depressies dan een dagje TML vol bonkende beats en het mooiste en stijlvolste festivalpubliek ter wereld. Overigens heb ik enorm genoten van Yahel, een Israëlische dj, die een letterlijk en figuurlijk stomende set met oosterse invloeden in de spiegeltent afleverde.Tevreden naar huis, op zijn minst voor een nacht me 25 jaar jonger voelend.
The key to happiness ligt voor mij in talloze zaken. Vissen blijft er één van. Na enkele afgelaste trips, kwam er het woensdag nog eens van. Terug de rivier op. Voor de 1000ste maal, dat zal het zo wat zijn, denk ik overschattend. Warm, met een nijdige noordoostenwind en een watertemperatuur van 24,5 graden. Weinig stroming gedurende uren. Het was te voorspellen. Net zoals op het reservoir het vorige weekend, had de vis er geen enkele zin in. Verder dan een snoekbaars en twee baarzen kwamen Nico en ik op 8 uur vissen niet. Verder een lamme arm van het werpen en twee gemiste roofblei-aanbeten. Een een champagnemoment op het water. Met gebroken glazen door de wilde vaart naar de haven. Daar moesten we het maar mee doen. But, who cares ?
Let overigens op de goudbruine plug op de foto, die met de zwarte strepen en de eigenaardige vorm . Mocht je dit uniek stukje kunstaas niet kennen. Het is een Nils Master Stalwart (8cm, 13 gram), één van de beste baars- en roofbleivangers die ik ken. Vraag het mijn vismaten maar, dit kunstaas heeft iets magisch. Vaak op baars verschrikkelijk goed, zelfs op momenten dat niets andershet doet. Zelf heb ik er een paar. Ik ben er super zuinig op, want blijkbaar zijn ze, zoals veel goed kunstaas, niet meer verkrijgbaar. Dus als je zo nog ergens aantreft.

Het spel, niet...

Het spel, niet de knikkers. Daar gaat het voor mij in eerste instantie om. Kunstig en sierlijk vissen, is dat niet mooi gezegd . Maar voor wie nooit knikkers wint, is het evenmin leuk. Een beloning op tijd en stond, wie wil het niet  ? Je kan geen leven lang plaatjes kijken. The real thing, you know ?

Hopelijk blijven we ze vangen (en terugzetten)

Ik begrijp heel goed dat wie honger heeft, liever zijn vangst opeet dan te opnieuw laten zwemmen. Geen prioriteit aan visplezier maar hongerige magen voeden.
Laten we eerlijk zijn.
De aarde was nooit bestemd om zoveel mensen te dragen. Laat staan te voeden. De draagkracht is al lang bereikt. Exponentiële groei en zucht naar welvaart. Begrijpelijk, menselijk, doch niet houdbaar.
We zijn hier meestal nog altijd in de luxe-positie niet te moeten vissen om te overleven. Daartegenover staat dat wie in de steeds kleiner wordende wereld afhankelijk is van vis om zich te voeden, het steeds moeilijker krijgt. Immer slinkend visbestand. Weg biodiversiteit.
Kleine bootvisserij op tong voor Zeebrugge blijkbaar dit jaar (opnieuw) een ramp. Alles door kotters weggesleept of in warrelnetten gevangen.
Zeebaarsvisserij op de beide Scheldes : vergeet het maar. Quasi nihil. Zelfs de bruinvissen sterven van honger. In zoverre dat zelfs de politici zich al vragen stellen. Alhoewel die meestal uit eigenbelang ingegeven is. Politici, ik heb op zijn minst twijfels. Meer nog.
Zelf de Vlaamse visserijcommissies geven aan dat stroperij in België welig tiert. Onder andere gevolg van een open Europa met opinies en ways of life die mijlenver uit elkaar liggen.
Economisch gezin brengt sportief hengelen veel meer op dan beroepsvisserij, zeker wat het hengelen op zoet water betreft.
Naar gezondheid toe, blijkt nog steeds hengelen heilzaam te werken, tenminste als er al eens wat kan gevangen worden. Anders wordt het mijns inziens eerder een frustrerende bezigheid.
Eigenlijk veel woorden om duidelijk te maken : balanceer eens alles uit. Verzoen beroepsvisserij met hengelsport. Maar zorg dat er nog voldoende vis overblijft voor alle generaties die komen.
Ondertussen blijf ik tegen beter weten in de economie ondersteunen. Zopas terug van de hengelsportwinkel : een paar plugjes, een tube Stormsure om mijn bellyboot (hopelijk) te repareren (anders 70 euro voor een opblaasbare zitje van een Outcast-bellyboat, niet meer dan een plastic vel met een vierderangs ventiel) en een tiental doosjes vliegbindhaken en oops  meer dan 100 euro kwijt.
Er blijft één economische regel : er is altijd iemand die er wel bij vaart. Money makes the world go round. But, does it make you happy ?

Na regen

Gisteren de in het water gevallen poging van woensdag een nieuwe kans gegeven.
Op de Waalse manier, dus relax. Wie kans onze franstalige landgenoten ongelijk geven. Pas vertrekken laat in de voormiddag om op het gemakje de boot en de vele diverse hengels klaar te maken. Als de opportuniteit zich aanbiedt, moet je immers kunnen overschakelen van vertikaal-, naar jerkbait-, kunstaas- of vliegenhengel.
Het weer zat mee in die zin dat er weinig wind was en het behoorlijk warm was. De lucht was echter heel dreigend, neigend naar onweer. De klimaatswijziging kan toch nog maar moeilijk ontkend worden. De eigenaardige en steeds wisselende weersituaties ,die we telkens wer mee maken (veel meer wind dan vroeger, onweer en bliksem in februari, constant onstabiel weer,enz.), kunnen toch wel dienen als bewijs.
Voor alle zekerheid ter voorbereiding van de regen, die er dan gelukkig uiteindelijk wel niet kwam, mijn Geoff Anderson overbroek aangetrokken. Van kwaliteitskledij gesproken, dit is er. En derhalve ook door mij letterlijk en figuurlijk warm aanbevolen.
De rivier lag er door de vele regenval ietwat troebel bij. Een beetje zoals vroeger toen er nog sprake was van meer nitraten en fosfaten in het water. Het deed ons denken aan de jaren dat we nog formidabele (Formidable, tu sais Stromae ?) snoekbaarsvangsten deden. Kanjers tussen de 80 en 90 cm waren verre van een uitzondering. Spijtige genoeg nu bijna niet meer het geval. Te proper water en overbevissing, meneer.
Gelukkig heb ieder nadeel zijn voordeel. Helder water is meer planten en meer andere soorten zoals snoek, roofblei en ook wel baars.  En laten we daar nu ook al eens graag op vissen.
Door het gebrek aan stroming verliepen de eerste uren visloos maar de laatste uren voor donker maakten alles goed.  We eindigden op een tiental mooie tot grote (40 cm +) baarzen, gevangen op klein plugjes allerhande zoals de onvermijdelijke Salmo Hornet 5 SDR. De roofbleien bleken plots terug actief en in hun sas. Wel wat argwanend,maar op het einde van de avond hadden we er toch vijf geland waarvan Paul de twee grootste (toch wel rond de 9 à 10 pond) voor zijn rekening nam. Het  vangend kunstaas was de Luckycraft Gunfish aan de oppervlakte en verder kleinere pluggen zoals de Rapala Countdown 7 cm in blauwe kleur. Wie is kan met dit resultaat niet tevreden zijn ?
En alles zat wel mee want wonder boven wonder werkte de navigatieverlichting (één van de zwakkere punten van Boston Whaler) van mijn Montauk ook nog eens. Weliswaar na wat stevige tikken met de onthaaktang door Paul. Tochwel  handig verlichting om in  het donker te varen.
En ons Mc Donalds ritueel ben ik evenmin nu nog niet vergeten aangezien ik heden nog steeds de dubbel cheeseburger ergens in mijn maagstreek voel circuleren.  Of wordt dit weeë gevoel extra gestimuleerd door het nieuws dat Geert Bourgeois onze volgende minister-president schijnt te worden ?

Thuis, knus bij het vuur

Noordwest 7 tot 8 en hevige regenbuien hebben er anders over beslist.
Een snipperdag, in normale omstandigheden doorgebracht op de rivier, wordt nu verplaatst naar mijn hengelkamer, die tevens als pc- en bureauruimte dienst doet.
Knus bij de radiator van de centrale verwarming want het is echt iets te koud zonder. Binnen moet het warm zijn, buiten maakt het me echt geen zier uit. Alleen is varen en vissen bij noordwest 7 op zijn minst af te raden.

Kunstaas aan de horizon

Uitgebreid de tijd genomen om te ontbijten om daarna de kranten en de nieuwssites rustig door te nemen. Een slechte beursweek voor het merendeel van de Bel-20 genoteerde bedrijven blijkt uit de bloedrode vakjes in De Tijd. Vlug omslaan dus. Na wat noodzakelijke administratie, zinvoller taken gezocht zoals het opbergen van mijn vliegbindmateriaal dat sinds weken op en naast de eettafel ligt te slingeren. Met gelukkige en tevreden gezichten van mijn huisgenoten als toemaatje.
Daarna een eerder deze week opgenomen interview met Bart Chabot over zijn vriendschap met Herman Brood bekeken. Om vervolgens een lange zoektocht  (met resultaat) naar een restant Illex Nitrosoft Jerk 110 - shads aan te vatten. Helaas, zoals vaak bij goed kunstaas, niet meer te verkrijgen maar met kop en schouders er bovenuit de beste shad voor snelstromende rivieren. Niets meer dan een slank lijfje met een klein afgeplat staartje. Niets laat vermoeden, dat dit een fenomenale vanger is. Echt waar. Zeker in de kleuren wit/geel.
"But behind your back they hiss, what 's a sweetheart like you doing in dump like this" neuzelt Bob Dylan terwijl ik deze post schrijf, ondertussen naar mijn surrealistische verzameling kunstaas aan de muren en het plafond turend. Een uit de hand gelopen verzameling. Ik kom vast in aanmerking voor een door de mutualiteit terug betaalde therapie tegen compulsive hoarding.
Ondertussen "Stuck in Mobile with the Memphis blues again". Nooit gedacht ooit zo'n grote fan van Robert Zimmerman te worden. Ik had het vroeger dus grondig verkeerd voor toen ik Dylan enkel als allesbehalve hippe folkzanger zag.
Al bij al wordt het nog een gezellige dag. "Aja" van Steely Dan en de integrale soundtrack van het legendarische concert van Bruce Springsteen in de Hammersmith Odeon van 1975 wachten nog op mijn mp3-speler.
En ondertussen een voorraadje riviershads op 35 grams loodkoppen bijeen knutselen, jerkbaits en zware spinnerbaits uitzoeken voor het betere snoekwerk op de ondiepe zandplaten langsheen de rivieren en mijn vliegvismateriaal klaar zetten om bij beter weer de roofblei te verschalken.
De namiddag kabbelt rustig verder. De tour wacht op tv.