Passie

Toen Jackie, een visvriend en ex-collega van mij, me enkele weken terug vroeg om op zijn verenigingsavond eens wat toelichting te komen geven over kunstaasvissen kon ik moeilijk weigeren.

De grootste van de dag

Enerzijds was het kort dag, anderzijds dacht ik wel wat te vertellen te hebben over het vissen met kunstaasop roofblei. We waren immers bij de pioniers wat deze visserij betreft.
Een ander aspect was dat ik de vereniging zelf een warm hart toe draag. In essentie zijn het bijna allen karpervissers maar dan volgens de traditionele methodes. Veelal met de pen, veelal gebruik makend van vintage hengels. Doordrongen van de literatuur van Schreiner en Jan B. De Winter. Hengelaars met een echte passie voor hun hobby in de natuur. Sportvissers met een hang naar het verleden. Nostalgici, daar hou ik wel van. Onder elkaar discussiërend over de voor- en nadelen van glasvezel- en splitcanehengels, de buiging van oude Jack Hilton karperhengel of de mooie curve van een Richard Walker Mark IV.
Niettegenstaande het onderwerp een beetje buiten hun comfortzone lag, zag ik toch welgemeende interesse en blinkende oogjes bij het zien van de roofbleifoto's.
Enkele dagen ervoor hadden Nico en ik een bezoek gebracht aan een Nederlandse polder, aan de rand van een stad weliswaar. Mijn voorliefde voor oude hengelmaterialen stak terug de kop op. Gewapend met een Pezon et Michel splitcane Luxor Luxe 1200, voorzien van een Luxor 100 molen (weliswaar met dunne gevlochten lijn)  en een grote tubefly werd opnieuw een poging ondernomen om enkele van de mooie snoeken die zich daar wel ophouden, te verschalken.
Net voor Paul naar de USA vertrok, enkele weken terug, was ik samen met hem ook al op deze nieuwe locatie geweest en aangenaam verrast door het aantal en de grootte van de snoeken. Toen had ik er één van ongeveer 90 cm weten te vangen, ook op de tubefly en een nog veel grotere gemist. Want ze zitten er zeker, zelfs in behoorlijke aantallen maar wel ook behoorlijk gedresseerd.
 De herkansing met Nico kon trouwens niet geslaagd genoemd worden. Oostenwind en zon gooiden roet in het eten. We vingen samen 3 kleine snoekjes. Aangezien we echter meer dan 20 volgers telden, zien ze ons bij betere weersomstandigheden op dezelfde locatie terug. Beste snoeken, pas op uw tellen.

Terugblik op een zoveelste seizoen riviervissen

Ik blijf het benadrukken.
De hoeveelheid reclame die gevoerd wordt voor hengelen in het algemeen en kunstaasvissen in het bijzonder en de massa's artikelen en websites staan in schril contrast met de vangsten. Die gaan er op de grote rivieren en de deltameren in Nederland alleen maar (sterk) op achteruit.Ware het niet dat we occasioneel nog goede roofbleivangsten beleven, zou ik er sterk aan twijfelen de toch wel dure bootvisserij te blijven beoefenen.
Ik blijf het herhalen.
Volgens mij liggen de oorzaken bij het steeds zuiver wordende en dus minder voedselrijke water met minder biomassa per hectare, gecombineerd met de overbevissing, in de eerste instantie door de beroepsvisserij, niet te verwaarlozen de ontelbare aalscholvers en de explosieve toename van allerlei exoten , zoals de zwartbekgrondel, die er met de kuit van vele vissen vandoor gaan.
En op enig verzet of positieve actie tegen deze gang van zaken hoop ik wel, maar reken ik al lang niet meer. Niet van de sportvissers samen, noch van de hengelsportwinkeliers en - industrie, noch van Sportvisserij Nederland. En al helemaal niet uit politieke hoek. Wat kan het die dames en heren verdommen.
Zwarte Piet veroorzaakt blijkbaar veel meer commotie dan een steeds slechter wordende visstand. Het is maar waar je belang aan hecht.
De snoekbaarsvisserij gaat jaar na jaar achteruit. Pijlsnel.Om nog een paar van die (kleine) glasogen te vangen ben ik bijna verplicht onze levens op het spel te zetten op de snelstromende snelwegen van het scheepvaartverkeer waar gekoppelde duwbakstellen met metershoge golven hengelen vaak tot een hel maken. Die snoekbaarskanjers van weleer, tot 90 cm groot en groter, door ons steeds met liefde terug gezet zijn er lang niet meer.
Waar die goede baarsstand de laatste jaren gebleven is, God only knows.
En de vele windes die we tussendoor aan klein kunstaas vingen, die zijn er ook bijna niet meer. Deze zomer kwam op een twaalftal trips zelfs geen enkele snoek in de boot.
Gelukkig is er nog die ene exoot, die ondertussen behoorlijk ingeburgerd is, die onze dagen soms nog wat weet op te fleuren.
Alhoewel dit seizoen anders dan anders verliep. Omgekeerd . Normaal ligt het zwaartepunt van de vangsten in het tweede deel van ons seizoen,  vanaf september tot medio oktober. Nu was het eerder tegenover gesteld met topvangsten vanaf juni om later af te zwakken. Waarschijnlijk was de reden een totaal gebrek aan speldaas op de rivier in september-oktober.
Zowel oppervlaktekunstaas, als ondiep en dieplopende pluggen, vingen naargelang de omstandigheden goed. We ontdekten zwart als een zeer goede kleur voor topwater lures.
We moeten dit jaar in totaal met z'n drieën tussen de 40 à 50 roofbleien gevangen hebben, gemiddeld tussen de 60 à 70 cm in lengte. Al zaten er ook redelijk wat vissen van rond de 80 cm en 10 pond zwaar bij. De laatste van het visseizoen was meteen ook de grootste. 84 cm. En net zoals al onze grote roofbleien trollend
op grote diepte gevangen met een suspending Cotton Cordell Wally Diver  

Zeker niet gestopt

Een aantal malen kreeg ik de vraag waarom de laatste maanden geen berichten toegevoegd zijn.
Eenvoudig : het ontbrak me niet alleen aan tijd ,maar vooral aan enige goesting.
Het leven spaart me, zeker dit jaar, niet.
Op korte tijd werd ik immers met een derde overlijden op zes maanden tijd geconfronteerd.
De dood van mijn partner in crime, medejager en dokter H. heeft er behoorlijk ingehakt, niet alleen bij mij maar ook bij mijn andere jachtvriend.  we zaten niet op elkaars lip maar we waren toch close, deelden elkaars interesses en voorkeur voor excentriciteiten.
Enkele weken voor zijn dood had ik hem nog gecontacteerd in verband met de organisatie van het komend jachtseizoen. En hem zoals altijd gevraagd hoe het ging met zijn gezondheid. Een afgezaagd grapje, waar hij toch nog steeds mee kon lachten. Als dokter stelde hij immers dagelijks tientallen malen deze vraag.
Er hangt een vreemde sfeer over dit jachtseizoen en het revier waar we samen zovele jaren samen jaagden.
Vandaag komen we er nog eens samen om hazen te jagen. De geest van H. zal terug nooit ver af zijn.

Apocalypse now

Vrijdag jongstleden, toen ik samen met Paul en Nico me met boot op de grote woeste rivier een weg ploegde doorheen het onweer en de opkomende golven, moest ik plots terug denken aan vroeger. Toen ik de soms onweerstaanbare drang had om nog beheersbare risico's op te zoeken, dat dacht ik althans. Leven op het randje, gelukkig zonder er echt af te vallen.
Mijn respect voor de natuurkrachten is doorheen de jaren dermate gegroeid dat ik nooit onverantwoorde risico's zal nemen, zeker op het water niet en al helemaal niet voor een vis. Maar het blijft altijd prettig te weten welke omstandigheden je boot aankan zodat je in het wilde samenspel van golven, veroorzaakt door stroming die tegen de harde wind in loopt, lekker kan blijven verder vissen. Spectaculair, maar zonder echt gevaar.

Toen moest het nog beginnen

Wie nu nog beweert dat er niets met het klimaat aan de hand is, moet wel ziende blind zijn. Familie van de mol. Zelfs een rasechte stadsmens die al zijn dagen in een flatje slijt, kan het toch niet ontgaan. Hierna terug een bevestigend relaas.
Niettegenstaande we vrijdagmiddag in schijnbaar stabiele omstandigheden een zonovergoten rivier opvoeren, sloeg het weer terug na enkele uren volledig om zodat het bijna nacht gedurende de dag werd. Het zou me zelfs niet verwonderd hebben, mochten plots de vier ruiters van de Apocalyps verschenen zijn. Of de heel lange arm van God vanuit de hemel om de grootste zondaar van ons drieën mee naar boven te sleuren. Dat ik dat niet zou zijn, dat lijdt uiteraard geen twijfel.
In ieder geval was het best dat we onze winterse regenpakken en laarzen aan hadden. En dat we min of meer, tot tweemaal  toe, konden schuilen tegen de hevige regenbuien en flitsende bliksems. Mijn BW Montauk mag dan wel een uitstekende visboot zijn, bescherming heb je er niet in.

Onweer !!!

Aangezien slechte zaken nooit alleen komen, viel de stroming ook nog eens weg zodat we enkel nog 's avonds een paar uur aan de slag konden. De roofblei was ons echter genadig met veel aanbeten op oppervlakte-kunstaas.  Met veel missers ook. En tot tweemaal onverklaarbare lijnbreuk voor Paul. Met als gevolg het verspelen van dure Lucky Craft-pluggen en nog meer vervelend kanjers van roofbleien met een plug in de bek. En dat hebben we helemaal niet graag. Heel spijtig voor deze prachtvissen. Normaal gebeurt ons dit nooit. Ook al omdat we steeds met zware gevlochten lijnen vissen.

Op volle snelheid terug

Naast enkele grote baarzen en kleinere snoekbaarzen, mochten we toch nog zeven roofbleien landen. Hoofdzakelijk gevangen op kleine oppervlaktepluggen. Dat mocht ook Nico ondervinden. Zolang hij met grotere pluggen aan de slag was, kon hij immers geen enkele aanbeet krijgen.
De roofbleikanjer van de avond was deze keer voor mij. Na een adembenemende aanbeet op een zwarte Sammy en een lange dril kon ik uiteindelijk een exemplaar van tegen de 80 cm en tien pond zwaar landen. Ondertussen was het plots nacht geworden. Voor één keer weigerde mijn rood-groene navigatieverlichting geen dienst en konden we op een veilige en snelle manier terug naar de haven. Al moet gezegd dat Nico zijn hoofdlampje had opgezet en daarmee tevens als wit toplicht fungeerde.
Traditiegetrouw werd besloten met een vette hap in de Golden Arches langsheen de snelweg.  En zoals altijd lag deze late hamburger me s' morgens terug op de maag.

Death comes as a thief in the night

Verleden week kende onze riviertrip een zeer goede start.
Na een uiterst relaxte voorbereiding in de haven, diende ik slechts een 500 meter te varen om onze eerste stek te bereiken.
Nico had enkele weken terug wat imitatiepluggen gekocht. Rapala X-rap replica's met werkelijk voortreffelijke haken voor slechts enkele euro's per stuk. Een koopje. Plugs, die door een intern gewichtssysteem heel ver werpen, in het snelstromende water recht lopen en daarbij nog vangen als de beste. Werkelijk uniek. Hoe kunnen ze het voor deze prijs ? Want meestal is goedkope imitatie echte rommel. Deze keer niet dus.

Getrold

Ikzelf was voor de tweede maal de Aegis OneTen pluggen, een imitatie van de Megabass 110, aan het uit testen.
Voor Nico zat het deze keer, mede dankzij zijn imitatiepluggen waarmee hij ondertussen een behoorlijke band mee heeft opgebouwd, behoorlijk mee, met een heel mooie baars op de eerste worp en vervolgens winde. Om daarna een winde-roofblei kruising te vangen.
Een tiental kilometer werd op een heel druk stuk rivier besloten om te trollen. Na honderd meter had Nico alweer een aanbeet. Een prachtige roofblei op 6 meter diepte en vervolgens een snoekbaars. En het had waarschijnlijk zo verder gegaan waren we niet ten prooi gevallen aan rotweer met regenbuien en harde windstoten die het me quasi onmogelijk maakten de Boston Whaler goed op het water te houden. Pas tegen de avond werd weer het beter maar de vis had er blijkbaar geen zin meer in. Ik besloot met de vliegenhengel, een snelzinkende lijn en een lichtblauwe streamer gebonden op een langstelige zalmdreg in de hoop nog een roofblei te verschalken. En dat lukte me ook nog bijna. Twee kanjers van roofbleien volgden tot vlak bij de boot om dan plots af te draaien. Ze zitten er in ieder geval, nu nog ze aan de vlieg haken.
Pas laat in de nacht kwamen we thuis.
Het laatavondnieuws had ik noch gezien, noch gehoord.
Enkele uren later zat ik nog half slapend bij de koffie, zoals gewoonlijk de krant doorbladerend. Het drong eerst nog niet tot me door. Maar dan werd het me duidelijk. Gaby, een jachtvriend waarmee we prachtige jachtdagen mochten beleven, was schielijk overleden. Hij was de piloot van het privévliegtuig dat in de omgeving van Parijs neerstortte. Verslagen reed ik naar mijn werk.
 

Grumpy old man

Men mag mij er zeker niet van verdenken geen Neil Young fan te zijn, maar de set van NY en Crazy Horse deze nacht op de Lokerse Feesten voldeed niet aan mijn verwachtingen, noch aan die van het een groot deel van het publiek. Op zijn minst eigenzinnig te noemen. 20 minuten lang Down by the river als opener, meer een publieke jamsessie dan een stomend festivaloptreden. Neil Young meer als een eigenwijze , wereld verbeterende grumpy old man dan een begeesterende muzikant die zijn talrijk opgekomen publiek op een feestje wou trakteren. Veeleer matte reacties behalve dan bij Powderfinger, Cortez the killer and Heart of gold, songs die er na decennia nog steeds staan. Onder andere afsluitend met Keep on rocking in the free world, een song van het betere hakbijlgenre, die me overigens maar matig kan bekoren.

Hopelijk niet te veel scheepvaart
vandaag

Vandaag ga ik samen met Nico even bekomen op de rivier want vrijdag, zaterdag en zondag staat meer dan 36 uur hardcore techno op het programma, die mijn aanwezigheid vereist.
De laatste vissessies waren trouwens terug heel matig. Op het reservoir raakte ik na een dril van ettelijke minuten toch nog de ene forel die ik aan een booby op een snelzinkende lijn wist te haken kwijt. Ik vrees dat een watertemperatuur van 24 graden aan de oppervlakte het forelbestand weinig goed doet. Aangezien het reservoir een goed baarsbestand bevat, vis ik sinds kort  op baars in plaats van op forel en dit met een traag zinkende lijn en kleine streamertjes en boobies. Geheel niet zonder succes want verleden weekend wist ik terug doublet na doublet te vangen zodat ik er na anderhalf uur al meer dan vijftig gehaakt had.
Een riviertrip bleef beperkt tot een grote roofblei en 2 windes aan de oppervlakteplug voor Nico, 1 baars voor Paul en ikzelf bleef met 4 gemiste aanbeten wat verweesd achter.
Een vissessie van 10 uur op Vlaamse wateren bracht ons niet verder dan een viertal vissen maar uiteiendelijk wel champagne op het terras van mijn jachtvriend.
Over een uur komt Nico me ophalen en reizen we terug naar Nederland af zodat we er deze avond nog eens goed tegen aan kunnen
gaan.

Key to happiness

Terug had ik het genoegen uitgenodigd te zijn op TML, zowat het meest gehypte technofeest in open lucht de laatste jaren. Feeëriek, sfeervol, vredig, indrukwekkend, maar het moet gezegd, ook commercieel en voor sommigen lichtjes decadent. Nu door de gebroeders Beers de standaard bepaald en de norm gezet is, kan het alleen maar een uitdaging zijn de huidige editie te overtreffen. Het internationale publiek verwacht niet anders. En iedere generatie heeft recht op zijn eigen Woodstock. Wat zou mijn love of life hiervan genoten hebben.

Techno kunstaas

Ik zie het zo voor me. Je zal je afvragen of iemand van middelbare leeftijd wel op zo'n festival thuis hoort. Maar dat moet je voor jezelf uitmaken. Ikzelf voel me in ieder geval niet te oud. Een jonge geest, weliswaar in een ietwat ouder, soms steigerend en haperend lichaam. Geen betere remedie tegen nakende depressies dan een dagje TML vol bonkende beats en het mooiste en stijlvolste festivalpubliek ter wereld. Overigens heb ik enorm genoten van Yahel, een Israëlische dj, die een letterlijk en figuurlijk stomende set met oosterse invloeden in de spiegeltent afleverde.Tevreden naar huis, op zijn minst voor een nacht me 25 jaar jonger voelend.
The key to happiness ligt voor mij in talloze zaken. Vissen blijft er één van. Na enkele afgelaste trips, kwam er het woensdag nog eens van. Terug de rivier op. Voor de 1000ste maal, dat zal het zo wat zijn, denk ik overschattend. Warm, met een nijdige noordoostenwind en een watertemperatuur van 24,5 graden. Weinig stroming gedurende uren. Het was te voorspellen. Net zoals op het reservoir het vorige weekend, had de vis er geen enkele zin in. Verder dan een snoekbaars en twee baarzen kwamen Nico en ik op 8 uur vissen niet. Verder een lamme arm van het werpen en twee gemiste roofblei-aanbeten. Een een champagnemoment op het water. Met gebroken glazen door de wilde vaart naar de haven. Daar moesten we het maar mee doen. But, who cares ?
Let overigens op de goudbruine plug op de foto, die met de zwarte strepen en de eigenaardige vorm . Mocht je dit uniek stukje kunstaas niet kennen. Het is een Nils Master Stalwart (8cm, 13 gram), één van de beste baars- en roofbleivangers die ik ken. Vraag het mijn vismaten maar, dit kunstaas heeft iets magisch. Vaak op baars verschrikkelijk goed, zelfs op momenten dat niets andershet doet. Zelf heb ik er een paar. Ik ben er super zuinig op, want blijkbaar zijn ze, zoals veel goed kunstaas, niet meer verkrijgbaar. Dus als je zo nog ergens aantreft.